Dag 7: Beantown, USA

Boston:
We zijn vroeg wakker, tijd voor ontbijt. We zitten op de highway dus dat wordt rijden om ontbijt te halen. En met rijden bedoelen we 20 km rijden voor donuts, koffie en bagels. Ik zie mezelf niet elke dag naar Deinze rijden heen en terug voor een koffie, maar hier is dat redelijk normaal blijkbaar.
Na ontbijt is het tijd om te vertrekken richting Boston. We krijgen een plannetje van de motelklerk om ons naar het dichtste metro te brengen... een plannetje dat helemaal geen steek houdt of ligt het aan onze kaartlezen-capaciteiten. Na een uur verkeerd rijden zitten we goed op weg naar boston centrum. Niet echt het plan want Boston blijkt gekkenwerk te zijn om door te rijden en een totale afrader voor onervaren chauffeurs (cfr. alle boekjes en Amerikanen die we al gesproken hebben! Hoogstwaarschijnlijk komt dit omdat een Amerikaan er niet in slaagt een stad te begrijpen die niet in roostervorm is aangelegd!). We hebben echter geluk, er is een public parking net voor we het centrum binnenrijden... Een gigantisch mooie brug leidt ons recht downtown binnen... Boston is helemaal niet zo groot, het is zowat de 18ste stad van de States en alles kan te voet worden afgelegd. Het plan is om de freedom trail te doen. De trail is een rode lijn geschilderd op de grond die je langs alle plekken leidt die belangrijk waren voor de onafhankelijkheidsstrijd van het land, remember the Boston Tea Party... highschoolmaterial jongens! Algauw wordt er serieus afgeweken van de lijn. De bar uit Cheers is nu eenmaal belangrijker voor ons dan het kerkhof waar de ondertekenaars van de declaration of independence liggen begraven. Boston is trouwens echt de max. Geen grid meer, oude gebouwen, vriendelijke mensen, gezellig. De stad voelt erg europees aan. dat gevoel wordt nog versterkt eens we little Italy bereiken. Scheel van de honger lopen we een lokaal winkeltje binnen en worden verwend door het beste wat Italië te bieden heeft, mozzarella, prosciutto, verse baslicum..... zalig.... Wat begon als een kleine sandwich om de honger te stillen eindigt in een reuze broodje dat om en bij de kilo weegt. Het is 4 uur en we zullen na dit broodje wel geen honger hebben tot een uur of 8 denken we. We splitsen op. Een deel gaat nog wat shoppen, Dirk en ik gaan verder de stad verkennen. We beginnen met Beacon hill... een van de oudste wijken van de stad. De gelijkenis met London is treffend! Vandaar gaat het naar de stadsrand, waar een klassiek concert plaatsvindt aan de rand van de rivier. Mensen picknicken in het park voor een groot filharmonisch concert terwijl de baai vol ligt met zeilboten die komen en gaan. Ik mag dan geen fan zijn van klassiek, dit is echt de max!
We ontmoeten de shoppers om samen te gaan eten. We kunnen geen betere plek vinden dan de north-east waar alle Europese restaurants zijn. Voor het eerst in deze reis zitten we in een echt restaurant, een tafel met een echt tafelkleed is alweer meer dan een week geleden. Het eten smaakt heerlijk, voor het eerst hebben we niet het gevoel dat we direct weg moeten en wordt eten wordt ook niet na 2 minuten (recht uit de microwave) op tafel gekwakt. Hier vragen ze trouwens ook niet of we genoeg hebben, maar of het gesmaakt heeft. Een lekkere maaltijd en 2 flessen Francis Ford Coppola wijn later staan we weer buiten. Het is iets voor 10, maar we hebben geen zin om al naar de motel te rijden. Waarom geen filmpje meepikken denken we zo. Metro op en snel naar het centrum van de stad. We besluiten "the Bourne ultimatum" bekijken en gaan voor the ultimate cinema experience dus daar horen popcorn en frisdrank bij. Ik zeg Jan dat hij me maar moet verrassen..... en een verrassing is wat ik heb gekregen. Jan komt terug met een smurfenblauw ijsdrankje dat van fanta zou moeten zijn en naar bosbessen zou moeten smaken. Het goedje smaakt echter vreselijk en lijkt in de verste verte niet op fanta noch op bosbessensap, het is een regelrechte aanval op je immuunsysteem denk ik. Iedereen kan er juist 2 slokken van drinken zonder te kotsen. Ook Jan's popcorn is niet was het zou moeten zijn. Zoute popcorn rijkelijk overgoten met chemische vloeibare boter..... vreselijk. Gelukkig maakt de film veel goed. Doodop gaan we allen terug richting motel 6. Morgen gaan we verder noordelijk richting Acadia National Park!