Hop en we zijn weer wakker! Ontbijt hebben we al. De ontbijtgranen zien er wel erg chemisch uit, maar blijken minder suiker en meer vitaminen te bevatten dan de gezonde cornflakes in belgië. Beetje vreemd, maar kom.... Met een volle maag stappen we terug in onze familiewagen en rijden verder, richting Cape Cod.
Cape Cod is een serieus stukje rijden. Als je enkele uren op de highway zit, heb je echt tijd om eens rond te kijken... meer of 50% van de auto's zijn hier pickup-trucks, SUV's en stationwagens, waar er meestal maar 1 a 2 personen in blijken te zitten. Meest treffend voorbeeld: de rondtrekkende amerikaan met zijn RV (grote mobielhome) in de kleuren van de amerikaanse vlag met hun eigen wagen nog eens achter die RV gebonden. Twee uur later zitten we halfweg Cape Cod. Tijd om iets te gaan eten. We rijden richting kust en zoeken op goed geluk een tent waar ze wat te eten hebben. Place of the crime wordt de beachcomber, een surfer dice bar bij de kustlijn. Het menu ziet er goed uit, al is staat voor de helft van de gerechten het godgevreesde "deep fried". Fried it is, gefrituurde oester, gefrituurde kabeljauw, gefrituurde sintjacobschelpen en gefrituurde inktvisjes, vergezeld van frieten natuurlijk.... en 1 blad sla. Enkel Elke's fish taco's bleken een iets gezondere keuze te zijn en de oesters als voorgerechtje...
Om de kilo's er af te lopen, besluiten we een strandwandeling te maken, enkel een stijle duin scheidt ons van de wilde zee. We lopen naar beneden en worden meteen getroffen door de onvoorspelbaarheid van de golven. Ons broek is al tot boven de knieën doorweekt en we zijn hier nog maar 5 minuten. Enige animo ontstaat wel als Jan, Dirk en ik plots besluiten om de stijle duinen op de gaan rennen. Noem het competitiedrang, maar niemand wil toegeven dat we halverwege de duin buiten adem zijn. Toch zetten we door tot we helemaal bovenaan zijn. Het zicht over de baai is adembenemend! En t leuke van helemaal bovenop een enorme duin te staan, is dat je er weer kan aflopen. Boys will be boys i guess...
Back to the car en op naar de volgende stop. We rijden naar het uiterste topje van de Cape, nml Provincetown. Provincetown heeft ook een strand waar je volgens de Rough Guide walvissen kan spotten. De enige walvissen die wij echter te zien krijgen zijn amerikaans en van de menselijke soort.... verder wel een mooi strand. Dirk krijgt wel een uitbrander van een vrouw op het strand.Ze vindt namelijk dat het niet kan dat hij staat te roken terwijl kinderen dat kunnen zien, ze wil haar kinderen beter opvoeden. Dat belooft......
Volgende stop, centrum provincetown..... De regenboogvlaggen zijn niet meer te tellen. We zijn aanbeland in de homo hoofdstad van Massachussets. Van erotische winkeltjes, tot veel te veel kappers en designerkleren. Elke en Roos zijn in hun nopjes want het zijn hier op de koop toe nog eens solden ook. Wij houden het op vanillefrappachino's en de liquor store waar we wat bier inslaan voor de volgende dagen. Elke heeft van alles gevonden, dus hoog tijd om weer verder te rijden en haar koopwoede te bedwingen. We moeten immers nog helemaal naar Boston rijden en de avond begint stillaan te vallen. Na enkele uren zien we één van de mooiste skylines die we ooit gezien hebben aangezien de snelweg de stad dwars doormidden snijdt. Daarenboven ziet Boston er op het eerste gezicht niet groot uit, wat ons eigenlijk wel zint. Het motel ligt wel een stuk verder boven de stad dan we hadden gedacht. 40 min rijden ongeveer tot in de middle of nowhere. Om tien uur dertig moeten we dus nog op zoek naar avondeten, en hamburgketens zijn een absolute no go. We belanden in een Italiaans restaurant aan de kant van route 1. Het restaurant blijkt net een halfuur gesloten te zijn, maar niet getreurd, 't café naast de restaurant blijkt gewoon hetzelfde eten te serveren zodra het restaurant dicht gaat. Binnengekomen wordt ons al direct gevraagd wat we willen om te drinken en te eten, nog voor we ons deftig hebben kunnen neerzetten. Gelukkig heb ik net een billboard bezien van een lokaal boston's bier "Samual Adams" wat ik dan maar vlug bestel op goed geluk. Het blijkt heel goed mee te vallen. Maar ipv 6 glazen bier komt ze langs met 6 glazen, en 2 "pitchers (grote plastic kan)" vol bier zonder schuim. Dit biertje blijkt echter zeer goed mee te vallen, het eten is echter weer van een bedenkelijke amerikaanse kwaliteit. Hopelijk vinden we morgen iets deftigers om te eten in Boston zelf.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten