donderdag 30 augustus 2007
Dag 10: Personal highlight
Niet iedereen raakt op om 8 uur. Dus dat wordt ontbijt voor 3. De zon schijnt al fel. We nemen vlug wat slappe koffie, mierzoete koffiekoeken met Jellyvulling een engelse muffin en zetten ons op een van de terrasjes die ons camp motel rijk is. Na het ontbijt ga ik een pasje kopen voor het park. Bam, 20$ en onze familiewagen mag een weekje in Acadia rondtoeren. Iedereen heeft gedoucht, dus zijn we klaar om te gaan hiken. Elke beslist niet mee te gaan, haar aanhoudende rugproblemen laten het niet toe. Wijle weg naar Mt Caddilac. We gaan de berg op aan de noordkant. We zijn niet allen super sportief en via de noordkant wordt als Moderate omschreven. Algauw blijkt moderate voor rokers in een brandende zon als heel zwaar aan te voelen. Maar het zicht dat we er in ruil voor krijgen is onbeschrijfelijk! Halverwege nemen we tijd om de pichnick die we in het dorp hebben ingeslagen op de peuzelen. Sorry, maar deze keer hebben we op safe gespeeld en ons bij ciabatta's met boursin en babybel gehouden. We zouden hier willen blijven zitten, maar we moeten verder. De tocht naar de top is lang. Bijna aan de top staan 2 parkrangers met verrekijkers te horizon af te turen op zoek naar arends en andere gevederde vriendjes. Ik krijg ook een verrekijker in de hand, maar wegens de slechte wind blijkt er geen enkele arend in de lucht te zitten. De parkwachter stelt dan zelf maar voor om naar mensen te turen, altijd leuk verzekerd ze ons, en gelijk heeft ze. Alle paden eindigen immers op de top en met de verrekijker kan je andere hikers zien zweten om te top te bereiken. Na naar onze medestappers te hebben gegluurd is het terug onze beurt, op naar de top. Op de top blijkt een gigantische parking aangelegd te zijn waar zwaarlijvige amerikanen een megapicknick houden. Beetje een domper vind ik. Ook blijkt door het massatourisme de fauna en flora wat te zijn gesneuveld. Nu proberen ze te redden wat er te redden valt, maar mij lijkt het een moeilijke opdracht. Ze hebben immers het hele park in een circus veranderd. Highways doorkruisen het park, overal zijn parkings, picknick plaatsen, biketrails, horsetrails, landingplaatsen voor helicopters,en paard en koetspaden. Overal staan borden dat het toerisme de begroeiing op de berg is aan het aantasten. Jammer, maar tijd om terug te keren. Ik keer dezelfde weg terug, want ik ga Elke oppikken, de rest gaat de berg langs de andere kant naar beneden.
Elke opgepikt, zwemgerief in de wagen gestoken en op naar de zuidflank van mt cadillac. De rest heeft de trip naar beneden goed overleefd zie ik, hoog tijd om een plons te nemen in een meer lijkt ons. Hop auto in en rijden naar de andere kant van het eiland om een meer te vinden waar we kunnen zwemmen. 3 kwartier later komen we aan aan een enorm meer met een ministrand. Het water is vrieskoud, en niemand heeft nog echt veel zin om hier lang te zwemmen. We blijven dan maar wat hangen alvorens terug ons gerief bij mekaar te rapen en terug richting motel te rijden. Iedereen heeft enorme honger gekregen van al dat stappen en zwemmen, dus is het hoog tijd om een restaurant te gaan zoeken. Geen fastfood of verschrikkelijk restaurant deze keer, hoog tijd voor een leuke dinner, en die vinden we dan ook, denken we toch.... Plaats van onze dinnerstop is "Denny's". Denny's is net als de meeste fastfoodplekken een keten, maar dan van dinners. Hier kan je amper iets vinden dat niet in de frituur heeft gelegen, al ons eten is vettig of gefrituurd. Met een volle vettige maag gaan we de plek weer buiten, we hebben het stilaan gehad van vettige brol. Maar we zijn nog lang niet klaar met onze dag. Onderweg hebben we een adventure golf gezien. Pirate Cove..... ooohhh....
We doen het en gaan voor de challenge of blackbeard. Minigolven op zijn leukst in plastic piratenboten, watervallen en grotten. Jan blijkt onze winnaar te zijn.... maar of dat iets is om trots op te zijn weten we nog niet. Maar hij blijft voor ons wel the king of pirates Cove minigolf!
Morgen hebben we een grote autorit voor de boeg. Voor de avond willen we in Adirondac zijn, en daarvoor moeten we een volledige staat doorrijden. We rekenen op 8 uur auto......
maandag 27 augustus 2007
Dag 9: Upnorth we go
Vandaag geen dunkin donuts, maar ontbijt dat Elke en Tom gaan halen zijn in de supermarkt. Echt een verbetering is het niet echt maar ja ... een doos donuts van 2,99$ brood, bagels, kaas en fruitsap. Fruitsap is absoluut zonder pulp, de kaas is amerikaans en smaakloos. De bagels taai en gegratineerd met swiss-amerikaanse kaas. Maar we raken er stilaan aan gewoon en eten het goedje gewoon op in de auto om geen tijd te verliezen.
Vandaag moeten we eindigen in Acadia. We bekijken de kaart en besluiten de scenic route langs de kust te nemne ipv de snelweg. De snelweg neemt een beetje een omweg dus lijkt het beter recht naar boven te rijden via de kleine dorpen, en ziedaar onze vergissing.... Uiteindelijk doen we er via de route 1 eigenlijk 2 keer zo lang over als gepland. De route 1 rijdt gewoon door die dorpjes heen, de route 1 wordt dan tijdelijk "main street" en de snelheid wordt naar een zone 30 teruggebracht. Dorpjes als manchester en Belfast volgen elkaar in sneltempo op, wat ons reistempo serieus naar beneden haalt. Voordeel echter van langs de kust te rijden, is dat je er ook kan stoppen om te lunchen. We eten de resterende bagels en donuts op op een van de mooiste kiezelstranden die we gezien hebben. De mossels liggen hier gewoon voor het rapen, de krabben komen gewoon de zee uitgekropen.... zalig.
Om 15:30 komen we eindelijk op onze bestemming Ellsworth, Acadia. We hebben een soort bungalow gehuurd ten zuiden van het park. Dit motel/bungalow is het mooiste en het meest kitcherige die we in deze reis hebben aangedaan.
Na het uitpakken nemen we vlug wat flyers mee en merken dat we net te laat zijn om te gaan whale watchen. Geen walvissen dus, dus op voor the next best thing namelijk zeehonden en kreeften. We nemen een educatieve boot waar een porno versie van pippi langkous ons uitleg geeft over wat we te zien gaan krijgen terwijl kapitein Jef ons door de woeste baren leidt. We leren alles over het leven van de kreeft en hoe ze gevangen word. Het is een beetje triest om te horen dat het succes van de kreeft te maken heeft met de overbevissing. De enige vijand van de kreeft is immers de kabeljauw, en met bijna volledig leeggevist, heeft de kreeft natuurlijk goede tijden. Na de kreeft de zeehond. Tegen de tijd dat we zeehonden zien, draait mijn maag enkele keren om. Dit wordt erin of eruit. Ergens wil ik me neerploffen op de bank en bekomen, aan de andere kant zitten we hier midden een schitterende baai, waar op een oud vuurtoren eiland een dozijn zeehonden naar ons zitten te staren. Ik kies voor de zeehond, maar honger zal ik wel niet snel meer krijgen.
Ik ben blij terug aan wal te zijn. De rest heeft het avontuur iets beter verteerd en ze willen dan natuurlijk ook eten. We rijden doelloos wat rond tot ons oog valt op een klein restaurantje aan de kant van de weg. Op het eerste zicht hebben ze een beetje van alles steak, broodjes, vis. De helft neemt steak, iemand kipburger, roos en ik een roll (een zacht broodje met vulling) De mensen in het restaurant zijn zowat de meest sympathieke mensen die we ontmoet hebben, het eten van het slechtste wat de meeste al gegeten hebben. De steak blijkt erger dan vreselijk de zijn, de kipburger word na 2 happen wijselijk neergelegd. enkel ik en Roos hebben een van de lekkerste dingen die we in voorbije reis hebben binnengespeeld. Roos heeft een roll met kreeft, ik heb er eentje met krab en een tas krabsoep! Super gewoon. Wij voldaan, de rest met een slecht gevoel rijden we terug naar ons motel, waar we ondertussen pintjes hebben koud staan. Het wordt nog gezellig op ons terras, zo gezellig dat er bij het spelen van junglespeed (zenuwslopend gezelschapspel) een tafel sneuvelt als Elke in ik der beiden opspringen om toch maar te winnen....
Morgen doen we het park zelf. Wel vroeg opstaan, want het ontbijt is hier om 8 uur.
Vandaag moeten we eindigen in Acadia. We bekijken de kaart en besluiten de scenic route langs de kust te nemne ipv de snelweg. De snelweg neemt een beetje een omweg dus lijkt het beter recht naar boven te rijden via de kleine dorpen, en ziedaar onze vergissing.... Uiteindelijk doen we er via de route 1 eigenlijk 2 keer zo lang over als gepland. De route 1 rijdt gewoon door die dorpjes heen, de route 1 wordt dan tijdelijk "main street" en de snelheid wordt naar een zone 30 teruggebracht. Dorpjes als manchester en Belfast volgen elkaar in sneltempo op, wat ons reistempo serieus naar beneden haalt. Voordeel echter van langs de kust te rijden, is dat je er ook kan stoppen om te lunchen. We eten de resterende bagels en donuts op op een van de mooiste kiezelstranden die we gezien hebben. De mossels liggen hier gewoon voor het rapen, de krabben komen gewoon de zee uitgekropen.... zalig.
Om 15:30 komen we eindelijk op onze bestemming Ellsworth, Acadia. We hebben een soort bungalow gehuurd ten zuiden van het park. Dit motel/bungalow is het mooiste en het meest kitcherige die we in deze reis hebben aangedaan.
Na het uitpakken nemen we vlug wat flyers mee en merken dat we net te laat zijn om te gaan whale watchen. Geen walvissen dus, dus op voor the next best thing namelijk zeehonden en kreeften. We nemen een educatieve boot waar een porno versie van pippi langkous ons uitleg geeft over wat we te zien gaan krijgen terwijl kapitein Jef ons door de woeste baren leidt. We leren alles over het leven van de kreeft en hoe ze gevangen word. Het is een beetje triest om te horen dat het succes van de kreeft te maken heeft met de overbevissing. De enige vijand van de kreeft is immers de kabeljauw, en met bijna volledig leeggevist, heeft de kreeft natuurlijk goede tijden. Na de kreeft de zeehond. Tegen de tijd dat we zeehonden zien, draait mijn maag enkele keren om. Dit wordt erin of eruit. Ergens wil ik me neerploffen op de bank en bekomen, aan de andere kant zitten we hier midden een schitterende baai, waar op een oud vuurtoren eiland een dozijn zeehonden naar ons zitten te staren. Ik kies voor de zeehond, maar honger zal ik wel niet snel meer krijgen.
Ik ben blij terug aan wal te zijn. De rest heeft het avontuur iets beter verteerd en ze willen dan natuurlijk ook eten. We rijden doelloos wat rond tot ons oog valt op een klein restaurantje aan de kant van de weg. Op het eerste zicht hebben ze een beetje van alles steak, broodjes, vis. De helft neemt steak, iemand kipburger, roos en ik een roll (een zacht broodje met vulling) De mensen in het restaurant zijn zowat de meest sympathieke mensen die we ontmoet hebben, het eten van het slechtste wat de meeste al gegeten hebben. De steak blijkt erger dan vreselijk de zijn, de kipburger word na 2 happen wijselijk neergelegd. enkel ik en Roos hebben een van de lekkerste dingen die we in voorbije reis hebben binnengespeeld. Roos heeft een roll met kreeft, ik heb er eentje met krab en een tas krabsoep! Super gewoon. Wij voldaan, de rest met een slecht gevoel rijden we terug naar ons motel, waar we ondertussen pintjes hebben koud staan. Het wordt nog gezellig op ons terras, zo gezellig dat er bij het spelen van junglespeed (zenuwslopend gezelschapspel) een tafel sneuvelt als Elke in ik der beiden opspringen om toch maar te winnen....
Morgen doen we het park zelf. Wel vroeg opstaan, want het ontbijt is hier om 8 uur.
Dag 8: The Wicked Witches of the East
Het lijkt overbodig, maar het ontbijt bestaat uit bagels en donuts bij dunkin... wat a way to start your day. De slogan van de keten is niet voor niets "america runs on Dunkin".
De rit gaat vandaag naar Portland. tussenstoppen zijn gepland in Salem en Freeport.
eerste stop Salem! Salem is een klein dorp waar in de jaren 1700 ergens in 2 jaar tijd 160 heksen zijn opgehangen ofzo iets. Aangekomen in het dorp hebben we nog geen idee van wat een circus ons te wachten staat. Het informationcenter ligt vol met flyers van allerlei "attracties" die de stad rijk is. Er zijn een 5 tal musea, een witch trail, een herritage trail, een zeilschip, 2 spookhuizen, een koetsrit, ... Eigenlijk is er uit 1700 niets meer bewaard, maar nu 300 jaar later hebben ze plots het hele dorp in een circus veranderd. Er zijn wel 100 winkeltjes die allerlei heksenspullen verkopen, heksenbugers, harry potter stuff, duivenbloed voor degenen die poëzie in bloed willen neerkribbelen, frankensteinijsjes.... We worden er stapelgek van. We willen weg, t probleem is dat we ons hebben opgesplitst. Dirk, Jan en mezelf moeten nog een halfuur wachten met een in traditioneel geklede pipo naast ons terwijl de rest van het gezelschap het slachtoffer is geworden van een van de vele musea's... geschiedenis, wassen poppen meer moet er niet gezegd worden!
Hier moeten we weg. Het wordt terug enkele uren auto zitten. Tegen de avond komen we aan in Portland. In de stad zelf is niet bijster veel te doen, het is voor ons eerder een tussenstop naar het noorden. Maar we kunnen wel gaan shoppen . We zijn nu immers in de staat Maine, en Maine staat bekend om zijn vele outletstores. Net buiten Portland ligt één van de grootste, namelijk Freeport. Freeport is niet zozeer een shopping center maar eerder een outletdorp. Het soort shops ligt me niet echt, eerder wat yuppie merken lijkt me voor de Ralph Lauren fans the place to go btw, dus ik ga iets anders doen in het dorp samen met Tom. De stad schijnt een mooie haven te hebben waar je ook lekkere kreeften kan krijgen. Het kleine haventje is inderdaad erg mooi. Het is een gaan en komen van vissers en kreeftenmannen. Op de dijk staat ook een houten barrak waar je kreeften kan krijgen. Dat lijkt me een ideale dinnerplek voor vanavond. Wij lopen nog wat rond langs de kusten alvorens de shoppers op te pikken. Wat ons wel direct opvalt is dat de volledige kust hier is ingenomen door enorme huizen. Alle grond is hier privé. je moet uren rijden vooraleer je ergens ongerept ergens aan de kust kan zitten.
Tijd om de shoppers op te halen. Zoals ik vermoedde, heeft bijna niemand iets gevonden, maar wat ze gevonden hebben was wel erg goedkoop..... Tijd om naar ons kreeftebarrak te rijden. Je kiest hier welke grootte kreeft je wilt en je betaalt dat dan per pond. Je krijgt een nummer en gaat vervolgens op het terras zitten of binnen. Na 15 minuten, roepen ze je nummer af en kan je je gestoomde kreeft afhalen bij dezelfde madam. Kreeft eten ze hier met een potje gesmolten boter, maïs en frieten. Een verrassend lekere combinatie!
We zijn moe en hebben nood aan slaap. Morgen wordt het terug een stukje rijden, maar komen we eindelijk aan in Acadia National Park!
De rit gaat vandaag naar Portland. tussenstoppen zijn gepland in Salem en Freeport.
eerste stop Salem! Salem is een klein dorp waar in de jaren 1700 ergens in 2 jaar tijd 160 heksen zijn opgehangen ofzo iets. Aangekomen in het dorp hebben we nog geen idee van wat een circus ons te wachten staat. Het informationcenter ligt vol met flyers van allerlei "attracties" die de stad rijk is. Er zijn een 5 tal musea, een witch trail, een herritage trail, een zeilschip, 2 spookhuizen, een koetsrit, ... Eigenlijk is er uit 1700 niets meer bewaard, maar nu 300 jaar later hebben ze plots het hele dorp in een circus veranderd. Er zijn wel 100 winkeltjes die allerlei heksenspullen verkopen, heksenbugers, harry potter stuff, duivenbloed voor degenen die poëzie in bloed willen neerkribbelen, frankensteinijsjes.... We worden er stapelgek van. We willen weg, t probleem is dat we ons hebben opgesplitst. Dirk, Jan en mezelf moeten nog een halfuur wachten met een in traditioneel geklede pipo naast ons terwijl de rest van het gezelschap het slachtoffer is geworden van een van de vele musea's... geschiedenis, wassen poppen meer moet er niet gezegd worden!
Hier moeten we weg. Het wordt terug enkele uren auto zitten. Tegen de avond komen we aan in Portland. In de stad zelf is niet bijster veel te doen, het is voor ons eerder een tussenstop naar het noorden. Maar we kunnen wel gaan shoppen . We zijn nu immers in de staat Maine, en Maine staat bekend om zijn vele outletstores. Net buiten Portland ligt één van de grootste, namelijk Freeport. Freeport is niet zozeer een shopping center maar eerder een outletdorp. Het soort shops ligt me niet echt, eerder wat yuppie merken lijkt me voor de Ralph Lauren fans the place to go btw, dus ik ga iets anders doen in het dorp samen met Tom. De stad schijnt een mooie haven te hebben waar je ook lekkere kreeften kan krijgen. Het kleine haventje is inderdaad erg mooi. Het is een gaan en komen van vissers en kreeftenmannen. Op de dijk staat ook een houten barrak waar je kreeften kan krijgen. Dat lijkt me een ideale dinnerplek voor vanavond. Wij lopen nog wat rond langs de kusten alvorens de shoppers op te pikken. Wat ons wel direct opvalt is dat de volledige kust hier is ingenomen door enorme huizen. Alle grond is hier privé. je moet uren rijden vooraleer je ergens ongerept ergens aan de kust kan zitten.
Tijd om de shoppers op te halen. Zoals ik vermoedde, heeft bijna niemand iets gevonden, maar wat ze gevonden hebben was wel erg goedkoop..... Tijd om naar ons kreeftebarrak te rijden. Je kiest hier welke grootte kreeft je wilt en je betaalt dat dan per pond. Je krijgt een nummer en gaat vervolgens op het terras zitten of binnen. Na 15 minuten, roepen ze je nummer af en kan je je gestoomde kreeft afhalen bij dezelfde madam. Kreeft eten ze hier met een potje gesmolten boter, maïs en frieten. Een verrassend lekere combinatie!
We zijn moe en hebben nood aan slaap. Morgen wordt het terug een stukje rijden, maar komen we eindelijk aan in Acadia National Park!
Dag 7: Beantown, USA
Boston:
We zijn vroeg wakker, tijd voor ontbijt. We zitten op de highway dus dat wordt rijden om ontbijt te halen. En met rijden bedoelen we 20 km rijden voor donuts, koffie en bagels. Ik zie mezelf niet elke dag naar Deinze rijden heen en terug voor een koffie, maar hier is dat redelijk normaal blijkbaar.
Na ontbijt is het tijd om te vertrekken richting Boston. We krijgen een plannetje van de motelklerk om ons naar het dichtste metro te brengen... een plannetje dat helemaal geen steek houdt of ligt het aan onze kaartlezen-capaciteiten. Na een uur verkeerd rijden zitten we goed op weg naar boston centrum. Niet echt het plan want Boston blijkt gekkenwerk te zijn om door te rijden en een totale afrader voor onervaren chauffeurs (cfr. alle boekjes en Amerikanen die we al gesproken hebben! Hoogstwaarschijnlijk komt dit omdat een Amerikaan er niet in slaagt een stad te begrijpen die niet in roostervorm is aangelegd!). We hebben echter geluk, er is een public parking net voor we het centrum binnenrijden... Een gigantisch mooie brug leidt ons recht downtown binnen... Boston is helemaal niet zo groot, het is zowat de 18ste stad van de States en alles kan te voet worden afgelegd. Het plan is om de freedom trail te doen. De trail is een rode lijn geschilderd op de grond die je langs alle plekken leidt die belangrijk waren voor de onafhankelijkheidsstrijd van het land, remember the Boston Tea Party... highschoolmaterial jongens! Algauw wordt er serieus afgeweken van de lijn. De bar uit Cheers is nu eenmaal belangrijker voor ons dan het kerkhof waar de ondertekenaars van de declaration of independence liggen begraven. Boston is trouwens echt de max. Geen grid meer, oude gebouwen, vriendelijke mensen, gezellig. De stad voelt erg europees aan. dat gevoel wordt nog versterkt eens we little Italy bereiken. Scheel van de honger lopen we een lokaal winkeltje binnen en worden verwend door het beste wat Italië te bieden heeft, mozzarella, prosciutto, verse baslicum..... zalig.... Wat begon als een kleine sandwich om de honger te stillen eindigt in een reuze broodje dat om en bij de kilo weegt. Het is 4 uur en we zullen na dit broodje wel geen honger hebben tot een uur of 8 denken we. We splitsen op. Een deel gaat nog wat shoppen, Dirk en ik gaan verder de stad verkennen. We beginnen met Beacon hill... een van de oudste wijken van de stad. De gelijkenis met London is treffend! Vandaar gaat het naar de stadsrand, waar een klassiek concert plaatsvindt aan de rand van de rivier. Mensen picknicken in het park voor een groot filharmonisch concert terwijl de baai vol ligt met zeilboten die komen en gaan. Ik mag dan geen fan zijn van klassiek, dit is echt de max!
We ontmoeten de shoppers om samen te gaan eten. We kunnen geen betere plek vinden dan de north-east waar alle Europese restaurants zijn. Voor het eerst in deze reis zitten we in een echt restaurant, een tafel met een echt tafelkleed is alweer meer dan een week geleden. Het eten smaakt heerlijk, voor het eerst hebben we niet het gevoel dat we direct weg moeten en wordt eten wordt ook niet na 2 minuten (recht uit de microwave) op tafel gekwakt. Hier vragen ze trouwens ook niet of we genoeg hebben, maar of het gesmaakt heeft. Een lekkere maaltijd en 2 flessen Francis Ford Coppola wijn later staan we weer buiten. Het is iets voor 10, maar we hebben geen zin om al naar de motel te rijden. Waarom geen filmpje meepikken denken we zo. Metro op en snel naar het centrum van de stad. We besluiten "the Bourne ultimatum" bekijken en gaan voor the ultimate cinema experience dus daar horen popcorn en frisdrank bij. Ik zeg Jan dat hij me maar moet verrassen..... en een verrassing is wat ik heb gekregen. Jan komt terug met een smurfenblauw ijsdrankje dat van fanta zou moeten zijn en naar bosbessen zou moeten smaken. Het goedje smaakt echter vreselijk en lijkt in de verste verte niet op fanta noch op bosbessensap, het is een regelrechte aanval op je immuunsysteem denk ik. Iedereen kan er juist 2 slokken van drinken zonder te kotsen. Ook Jan's popcorn is niet was het zou moeten zijn. Zoute popcorn rijkelijk overgoten met chemische vloeibare boter..... vreselijk. Gelukkig maakt de film veel goed. Doodop gaan we allen terug richting motel 6. Morgen gaan we verder noordelijk richting Acadia National Park!
We zijn vroeg wakker, tijd voor ontbijt. We zitten op de highway dus dat wordt rijden om ontbijt te halen. En met rijden bedoelen we 20 km rijden voor donuts, koffie en bagels. Ik zie mezelf niet elke dag naar Deinze rijden heen en terug voor een koffie, maar hier is dat redelijk normaal blijkbaar.
Na ontbijt is het tijd om te vertrekken richting Boston. We krijgen een plannetje van de motelklerk om ons naar het dichtste metro te brengen... een plannetje dat helemaal geen steek houdt of ligt het aan onze kaartlezen-capaciteiten. Na een uur verkeerd rijden zitten we goed op weg naar boston centrum. Niet echt het plan want Boston blijkt gekkenwerk te zijn om door te rijden en een totale afrader voor onervaren chauffeurs (cfr. alle boekjes en Amerikanen die we al gesproken hebben! Hoogstwaarschijnlijk komt dit omdat een Amerikaan er niet in slaagt een stad te begrijpen die niet in roostervorm is aangelegd!). We hebben echter geluk, er is een public parking net voor we het centrum binnenrijden... Een gigantisch mooie brug leidt ons recht downtown binnen... Boston is helemaal niet zo groot, het is zowat de 18ste stad van de States en alles kan te voet worden afgelegd. Het plan is om de freedom trail te doen. De trail is een rode lijn geschilderd op de grond die je langs alle plekken leidt die belangrijk waren voor de onafhankelijkheidsstrijd van het land, remember the Boston Tea Party... highschoolmaterial jongens! Algauw wordt er serieus afgeweken van de lijn. De bar uit Cheers is nu eenmaal belangrijker voor ons dan het kerkhof waar de ondertekenaars van de declaration of independence liggen begraven. Boston is trouwens echt de max. Geen grid meer, oude gebouwen, vriendelijke mensen, gezellig. De stad voelt erg europees aan. dat gevoel wordt nog versterkt eens we little Italy bereiken. Scheel van de honger lopen we een lokaal winkeltje binnen en worden verwend door het beste wat Italië te bieden heeft, mozzarella, prosciutto, verse baslicum..... zalig.... Wat begon als een kleine sandwich om de honger te stillen eindigt in een reuze broodje dat om en bij de kilo weegt. Het is 4 uur en we zullen na dit broodje wel geen honger hebben tot een uur of 8 denken we. We splitsen op. Een deel gaat nog wat shoppen, Dirk en ik gaan verder de stad verkennen. We beginnen met Beacon hill... een van de oudste wijken van de stad. De gelijkenis met London is treffend! Vandaar gaat het naar de stadsrand, waar een klassiek concert plaatsvindt aan de rand van de rivier. Mensen picknicken in het park voor een groot filharmonisch concert terwijl de baai vol ligt met zeilboten die komen en gaan. Ik mag dan geen fan zijn van klassiek, dit is echt de max!
We ontmoeten de shoppers om samen te gaan eten. We kunnen geen betere plek vinden dan de north-east waar alle Europese restaurants zijn. Voor het eerst in deze reis zitten we in een echt restaurant, een tafel met een echt tafelkleed is alweer meer dan een week geleden. Het eten smaakt heerlijk, voor het eerst hebben we niet het gevoel dat we direct weg moeten en wordt eten wordt ook niet na 2 minuten (recht uit de microwave) op tafel gekwakt. Hier vragen ze trouwens ook niet of we genoeg hebben, maar of het gesmaakt heeft. Een lekkere maaltijd en 2 flessen Francis Ford Coppola wijn later staan we weer buiten. Het is iets voor 10, maar we hebben geen zin om al naar de motel te rijden. Waarom geen filmpje meepikken denken we zo. Metro op en snel naar het centrum van de stad. We besluiten "the Bourne ultimatum" bekijken en gaan voor the ultimate cinema experience dus daar horen popcorn en frisdrank bij. Ik zeg Jan dat hij me maar moet verrassen..... en een verrassing is wat ik heb gekregen. Jan komt terug met een smurfenblauw ijsdrankje dat van fanta zou moeten zijn en naar bosbessen zou moeten smaken. Het goedje smaakt echter vreselijk en lijkt in de verste verte niet op fanta noch op bosbessensap, het is een regelrechte aanval op je immuunsysteem denk ik. Iedereen kan er juist 2 slokken van drinken zonder te kotsen. Ook Jan's popcorn is niet was het zou moeten zijn. Zoute popcorn rijkelijk overgoten met chemische vloeibare boter..... vreselijk. Gelukkig maakt de film veel goed. Doodop gaan we allen terug richting motel 6. Morgen gaan we verder noordelijk richting Acadia National Park!
Dag 6: Kaap Kabeljauw
Hop en we zijn weer wakker! Ontbijt hebben we al. De ontbijtgranen zien er wel erg chemisch uit, maar blijken minder suiker en meer vitaminen te bevatten dan de gezonde cornflakes in belgië. Beetje vreemd, maar kom.... Met een volle maag stappen we terug in onze familiewagen en rijden verder, richting Cape Cod.
Cape Cod is een serieus stukje rijden. Als je enkele uren op de highway zit, heb je echt tijd om eens rond te kijken... meer of 50% van de auto's zijn hier pickup-trucks, SUV's en stationwagens, waar er meestal maar 1 a 2 personen in blijken te zitten. Meest treffend voorbeeld: de rondtrekkende amerikaan met zijn RV (grote mobielhome) in de kleuren van de amerikaanse vlag met hun eigen wagen nog eens achter die RV gebonden. Twee uur later zitten we halfweg Cape Cod. Tijd om iets te gaan eten. We rijden richting kust en zoeken op goed geluk een tent waar ze wat te eten hebben. Place of the crime wordt de beachcomber, een surfer dice bar bij de kustlijn. Het menu ziet er goed uit, al is staat voor de helft van de gerechten het godgevreesde "deep fried". Fried it is, gefrituurde oester, gefrituurde kabeljauw, gefrituurde sintjacobschelpen en gefrituurde inktvisjes, vergezeld van frieten natuurlijk.... en 1 blad sla. Enkel Elke's fish taco's bleken een iets gezondere keuze te zijn en de oesters als voorgerechtje...
Om de kilo's er af te lopen, besluiten we een strandwandeling te maken, enkel een stijle duin scheidt ons van de wilde zee. We lopen naar beneden en worden meteen getroffen door de onvoorspelbaarheid van de golven. Ons broek is al tot boven de knieën doorweekt en we zijn hier nog maar 5 minuten. Enige animo ontstaat wel als Jan, Dirk en ik plots besluiten om de stijle duinen op de gaan rennen. Noem het competitiedrang, maar niemand wil toegeven dat we halverwege de duin buiten adem zijn. Toch zetten we door tot we helemaal bovenaan zijn. Het zicht over de baai is adembenemend! En t leuke van helemaal bovenop een enorme duin te staan, is dat je er weer kan aflopen. Boys will be boys i guess...
Back to the car en op naar de volgende stop. We rijden naar het uiterste topje van de Cape, nml Provincetown. Provincetown heeft ook een strand waar je volgens de Rough Guide walvissen kan spotten. De enige walvissen die wij echter te zien krijgen zijn amerikaans en van de menselijke soort.... verder wel een mooi strand. Dirk krijgt wel een uitbrander van een vrouw op het strand.Ze vindt namelijk dat het niet kan dat hij staat te roken terwijl kinderen dat kunnen zien, ze wil haar kinderen beter opvoeden. Dat belooft......
Volgende stop, centrum provincetown..... De regenboogvlaggen zijn niet meer te tellen. We zijn aanbeland in de homo hoofdstad van Massachussets. Van erotische winkeltjes, tot veel te veel kappers en designerkleren. Elke en Roos zijn in hun nopjes want het zijn hier op de koop toe nog eens solden ook. Wij houden het op vanillefrappachino's en de liquor store waar we wat bier inslaan voor de volgende dagen. Elke heeft van alles gevonden, dus hoog tijd om weer verder te rijden en haar koopwoede te bedwingen. We moeten immers nog helemaal naar Boston rijden en de avond begint stillaan te vallen. Na enkele uren zien we één van de mooiste skylines die we ooit gezien hebben aangezien de snelweg de stad dwars doormidden snijdt. Daarenboven ziet Boston er op het eerste gezicht niet groot uit, wat ons eigenlijk wel zint. Het motel ligt wel een stuk verder boven de stad dan we hadden gedacht. 40 min rijden ongeveer tot in de middle of nowhere. Om tien uur dertig moeten we dus nog op zoek naar avondeten, en hamburgketens zijn een absolute no go. We belanden in een Italiaans restaurant aan de kant van route 1. Het restaurant blijkt net een halfuur gesloten te zijn, maar niet getreurd, 't café naast de restaurant blijkt gewoon hetzelfde eten te serveren zodra het restaurant dicht gaat. Binnengekomen wordt ons al direct gevraagd wat we willen om te drinken en te eten, nog voor we ons deftig hebben kunnen neerzetten. Gelukkig heb ik net een billboard bezien van een lokaal boston's bier "Samual Adams" wat ik dan maar vlug bestel op goed geluk. Het blijkt heel goed mee te vallen. Maar ipv 6 glazen bier komt ze langs met 6 glazen, en 2 "pitchers (grote plastic kan)" vol bier zonder schuim. Dit biertje blijkt echter zeer goed mee te vallen, het eten is echter weer van een bedenkelijke amerikaanse kwaliteit. Hopelijk vinden we morgen iets deftigers om te eten in Boston zelf.
Cape Cod is een serieus stukje rijden. Als je enkele uren op de highway zit, heb je echt tijd om eens rond te kijken... meer of 50% van de auto's zijn hier pickup-trucks, SUV's en stationwagens, waar er meestal maar 1 a 2 personen in blijken te zitten. Meest treffend voorbeeld: de rondtrekkende amerikaan met zijn RV (grote mobielhome) in de kleuren van de amerikaanse vlag met hun eigen wagen nog eens achter die RV gebonden. Twee uur later zitten we halfweg Cape Cod. Tijd om iets te gaan eten. We rijden richting kust en zoeken op goed geluk een tent waar ze wat te eten hebben. Place of the crime wordt de beachcomber, een surfer dice bar bij de kustlijn. Het menu ziet er goed uit, al is staat voor de helft van de gerechten het godgevreesde "deep fried". Fried it is, gefrituurde oester, gefrituurde kabeljauw, gefrituurde sintjacobschelpen en gefrituurde inktvisjes, vergezeld van frieten natuurlijk.... en 1 blad sla. Enkel Elke's fish taco's bleken een iets gezondere keuze te zijn en de oesters als voorgerechtje...
Om de kilo's er af te lopen, besluiten we een strandwandeling te maken, enkel een stijle duin scheidt ons van de wilde zee. We lopen naar beneden en worden meteen getroffen door de onvoorspelbaarheid van de golven. Ons broek is al tot boven de knieën doorweekt en we zijn hier nog maar 5 minuten. Enige animo ontstaat wel als Jan, Dirk en ik plots besluiten om de stijle duinen op de gaan rennen. Noem het competitiedrang, maar niemand wil toegeven dat we halverwege de duin buiten adem zijn. Toch zetten we door tot we helemaal bovenaan zijn. Het zicht over de baai is adembenemend! En t leuke van helemaal bovenop een enorme duin te staan, is dat je er weer kan aflopen. Boys will be boys i guess...
Back to the car en op naar de volgende stop. We rijden naar het uiterste topje van de Cape, nml Provincetown. Provincetown heeft ook een strand waar je volgens de Rough Guide walvissen kan spotten. De enige walvissen die wij echter te zien krijgen zijn amerikaans en van de menselijke soort.... verder wel een mooi strand. Dirk krijgt wel een uitbrander van een vrouw op het strand.Ze vindt namelijk dat het niet kan dat hij staat te roken terwijl kinderen dat kunnen zien, ze wil haar kinderen beter opvoeden. Dat belooft......
Volgende stop, centrum provincetown..... De regenboogvlaggen zijn niet meer te tellen. We zijn aanbeland in de homo hoofdstad van Massachussets. Van erotische winkeltjes, tot veel te veel kappers en designerkleren. Elke en Roos zijn in hun nopjes want het zijn hier op de koop toe nog eens solden ook. Wij houden het op vanillefrappachino's en de liquor store waar we wat bier inslaan voor de volgende dagen. Elke heeft van alles gevonden, dus hoog tijd om weer verder te rijden en haar koopwoede te bedwingen. We moeten immers nog helemaal naar Boston rijden en de avond begint stillaan te vallen. Na enkele uren zien we één van de mooiste skylines die we ooit gezien hebben aangezien de snelweg de stad dwars doormidden snijdt. Daarenboven ziet Boston er op het eerste gezicht niet groot uit, wat ons eigenlijk wel zint. Het motel ligt wel een stuk verder boven de stad dan we hadden gedacht. 40 min rijden ongeveer tot in de middle of nowhere. Om tien uur dertig moeten we dus nog op zoek naar avondeten, en hamburgketens zijn een absolute no go. We belanden in een Italiaans restaurant aan de kant van route 1. Het restaurant blijkt net een halfuur gesloten te zijn, maar niet getreurd, 't café naast de restaurant blijkt gewoon hetzelfde eten te serveren zodra het restaurant dicht gaat. Binnengekomen wordt ons al direct gevraagd wat we willen om te drinken en te eten, nog voor we ons deftig hebben kunnen neerzetten. Gelukkig heb ik net een billboard bezien van een lokaal boston's bier "Samual Adams" wat ik dan maar vlug bestel op goed geluk. Het blijkt heel goed mee te vallen. Maar ipv 6 glazen bier komt ze langs met 6 glazen, en 2 "pitchers (grote plastic kan)" vol bier zonder schuim. Dit biertje blijkt echter zeer goed mee te vallen, het eten is echter weer van een bedenkelijke amerikaanse kwaliteit. Hopelijk vinden we morgen iets deftigers om te eten in Boston zelf.
dinsdag 21 augustus 2007
Dag 5
Of we go! Ontbijten is het eerste waar we nood aan hebben, en welke plaats kan je beter indenken dan Dunkin Donutsb (slogan America runs on Dunkins!). Donuts is volgens recent onderzoek zowat het slechtste dat je kan eten als ontbijt, maar o zo amerikaans dat we deze ervaring niet aan ons voorbij kunnen laten gaan. Iedereen besteld een variëteit van donuts, muffins en slappe koffie dat het een lieve lust is. De keuze is enorm, van chocolade tot kaneel en jelly. Lekker is het, maar je mag geen seconde nadenken over wat je aan het binnenspelen bent. Na 2 van die ronde lekkernijen zitten we zo vol als een ei en klaar om te vertrekken. We gaan onderweg naar NewPort, een eiland ten zuiden van Providence. Roos kijkt in haar reisgids en ziet dat er tal van bezienswaardigheden, waarvan de trekpleister Mystic seaport zou moeten zijn. De senic overview langs de kant van de highway belooft veel goeds. In de verte zien we een baai met zeiljachten en ander varend goed... maar zo als zoveel in dit land is dat maar schijn. Ten eerste moet je een slordige 17$ betalen om daar alleen al wat rond te lopen. Wil je dan nog eens een boot op, komt daar per attractie een dollar of 2 bij. Maar wat nog treffender is... de boel is volledig fake. Het hele park is gebouwd op de plaats waar de pelgrims vroeger aan wal hingen. Van de schuren, tot de boten, alles is hoogsten 20, 30 jaar oud. Passen die handel en verder rijden.
Next stop, New Port.
New Port is zo wat het Sint Martens Latem XXL van Rhode Island. Hier staan ondermeer de huizen van de Vanderbilts, Astors en andere rijken der aarde die het land groot hebben gebracht in de jaren stillekes. Elke, Roos en Tom besluiten één van die huizen bezoeken, maar de anderen en ik besluiten te passen en de cliff walk te doen. De tocht is echt de moeite! Wandelen langs de rotskust en lachen met de "authentieke" huizen langs die kust geeft ons echt voldoening. We vinden de 20 jaar oude huizen, die als historisch aanzien worden zo maf dat we besluiten ze te gaan filmen. Super gewoon. Moe gestapt, pikken we de meisjes en Tom weer op en rijden verder. De avond zal gaan intreden dus wordt het hoog tijd om een motel te vinden. Motels vinden is in deze streken geen enkel probleem, net onder Cape Cod hebben we er een goede te pakken. Een motel recht uit de films, het soort met een binnenpleintje waar in de films jonge meiden door louche mannen worden vastgehouden en vermoord.
De honger begint echt te knagen en iedereen heeft zin in fast food. De welke is nog even moeilijk, de ene helft wil Wendy's de andere Burger King. De keuze is zo hartverscheurend dat we ze maar alle 2 doen. In dit opzicht zijn we zelfs erger dan amerikanen. Zij nemen dan misschien de supersize menu, maar wij eten wel en in 2 burgertenten na elkaar. We zijn er na het bezoek niet goed uit welke de beste van de 2 was daar ze eigenlijk beide redelijk degoutant waren.... Geen fast food meer de komende dagen dus, maar meer eten uit de supermarkt dachten we zo. En ja de supermarkten zijn open 's nachts. We pikken vlug wat fruitsap en cornflakes mee en rijden terug naar het motel.
Terwijl we onder een parasol wat zitten te praten krijgen we wel zin om iets te drinken. Hop weer de wagen in en op zoek naar een fles wijn. Die reis is echter van korte duur daar we weer in een ander staat zitten en de alcohol wetten weer maar eens zijn veranderd. Hier enkel drank in drankwinkels en die sluiten om 6 uur 's avond. Het word dus kiezen tussen poland spring water en aquatic spring water. Ik vind de ronde nasmaak van de aquartic toch wat beter dan poland spring moet ik zeggen na 2 flesjes.... Met een volle waterbuik gaan we slapen, morgen staat een trip gepland naar Cape Cod. Fresh seafood here we come!
Dag 4
Een beetje een korte nacht gehad.... we moeten echter uit onze hostel voor 11 uur, dus hoog tijd om in te pakken, te douchen en te ontbijten. We zijn echter net te laat voor het ontbijt, dat wordt dus brunchen. De keuze word nu nog moeilijker, de kaart is 2 x zo groot geworden, de keuze nog moeilijker. Het enige wat een constante blijft is de gigantische hoeveelheid calorieën in het eten. We moeten dringend slaatjes beginnen eten om onze lever wat rust te gunnen...
Het wordt snel laat, dus hoog tijd om de auto op te pikken!
Een busrit door Harlem later, komen we aan bij Laguadia Airport. En ja, om de een of andere reden krijg ik steeds een upgrade, en deze keer is dat niet anders. Na een uur wachten rijden we met z'n allen buiten met een dodge "grand caravan", een extra large versie van de auto die we besteld hadden. De auto is wat ze in de States "packed" noemen, airco, vering in de zetels, veel kofferruimte, een plezier om mee te rijden.
Nu zijn we klaar om aan onze grote tocht te beginnen. Eerste stop... New Haven!
Onderweg krijgen we wel wat honger, ja de American way of life. We stoppen in een truckstop voor een snack en een coffee, maar dat was buiten Tom gerekend, die komt aanzetten met een enorme blauwe taart! Hij wil onze verjaardag op passende wijze vieren, en dus zitten we met z'n zevenen een kwartiertje later blauwe taart te eten op plastic bordjes langs de autosnelweg. Zalig gewoon, en verrassend lekker voor een blauw gebak!
Op naar New Haven. Onze eerste missie is het zoeken van een motel. Dat is niet echt een probleem, we vinden een goedkoop motel net boven East haven, en eigenlijk niet erg ver van Yale university! Dus wijle weg, op naar de wereldberoemde Ivy League universiteit. Yale is gigantisch. De ene campus ligt er vlak naast de andere. Gyms, bibliotheken, coffeehuizen, en theaters. Alles is wel wat verlaten, het academiejaar begint pas binnen enkele weken, dus plaats genoeg voor een groep belgische toeristen om de aap uit te hangen. Maar van onnozel doen krijg je honger, hoog tijd om weer iets te gaan eten, en waarom dan niet direct in downtown New Haven. Autosnelweg op, en direct weer af, volg de pijlen "downtown" en voila, we zitten in suburbia! Foutje denken we, we doen het opnieuw en nemen een andere afrit, volgen de pijlen en eindigen in Yale! Blijkbaar is New Haven zo klein dat we al 3 keer door het centrum zijn gereden.
Misschien moeten we dan maar East Haven. East Haven blijkt ook geen schot in de roos, de plek is nog kleiner dan zijn grote broer en de helft ervan is ingenomen door het industriegebied en het shoppingcenter. Dan maar Bradford, het kleine stadje waar ons motel is gelegen. En jawel, enkele minuten later rijden we door een klein all american dorpje waar één restaurant open blijkt te zijn. De Thai bied ons exact wat we nodig hebben, een rustige plek, waar ze geen vettigheid serveren. Hoog tijd word het hoog tijd om hetgene te doen waar we al een tijdje naar verlangen! Zappen, 96 kanalen wachten ons op in ons motel, het is 22.30, we zijn moe, wat kan je dan beter doen dan van de ene re-run naar de andere soap-marathon te zappen.
zondag 19 augustus 2007
Dag 3: Whatever your destination, I hope happiness is the way
Roos:
Dag drie Big Apple.
Na ons dagelijks ontbijt in de Metro Diner, met nog slappere koffie dan gisteren, nemen we de subway richting Empire State Building.
Missie: van boven op de top geraken.
Status: Failed
Er staat een veeeel te lange rij toeristen te wachten (blokje om en zo) en we besluiten gewoon Fifth Avenue af te wandelen en misschien 's avonds terug te keren in de hoop dat de rij geïnteresseerden geminderd zal zijn.
Omdat Fifth Avenue een drukke straat is en de interesses verschillen, spreken we om één uur af aan de hoek met Central Park.
Wij wandelen de straat af en vergissen ons eerst in het Rockefeller Center, we lopen een verkeerd gebouw binnen, maar stuiten wel op de officiële HBO shop (ofte gadget Heaven voor Elke and Roos).
Aangekomen bij het echte Rockefeller Center, besluiten we daar op te gaan. Het is niet zo hoog als de Empire, State Buildging, maar het zicht is er even goed en de wachttijd miniem.
So we didn't stand on top of the Empire, instead we stood on top of the Rock.
Het uitzicht is prachtig, de foto's zijn er om het te bewijzen.
Na genoten te hebben van het uitzicht is het tijd om weer een uur af te spreken.
Elke en ik (Roos) willen ons namelijk smijten in shopping on Fifth, maar de rest is daar niet echt voor te vinden.
Afspraak om 6u op Times Square dus.
Dat geeft ons drie uur de tijd om ons tussen de rich and famous te wanen. We nemen zelf een lunch in de Trump Tower!
Naast ongelooflijk veel klerenwinkels (alle bekenden zijn aanwezig) is er ook de Apple Store on Fifith.
Hebben wij daar onze ogen uitgekeken! On der de grond kan je alle nieuwste snufjes uitproberen. Lang Leve de I-Phone!
Dimi:
Wij gaan natuurlijk de applestore binnen Zoals hierboven reeds vermeld werd, is dat dingetje dus uit en daarmee moet ik toch even kunnen spelen. Het dingetje is zelfs nog leuker dan ik had gedacht. Zodra dat schatje uit is in Europa schaf ik het me direct aan!
Daarna is het op naar Times Square TKTS discount office voor ons want Jan wil graag een musical gaan bekijken vanavond. Discount is nooit echt discount in Manhattan, voor een off-broadway musical met 50% af betaal je nog snel 60 a 65$, en dan ben je nog niet zeker van een goede plaats. We besluiten ons geld aan andere dingen te hangen...... comics of zo...
Roos:
Op Times Square vinden we elkaar terug in de M&M's Store. (Really, wie komt er nu op het idee om een M&M's winkel te openen, badhanddoeken, tassen, T-Shirts met M&M's op, niet echt ons idee van fashionable)
Onze wegen splitsten opnieuw, Anke en Dirk wilden naar het Guggenheim, Jan, Dimi en Vijay naar the Forbidden Planet (een eindeloze comic store) en Tom, Elke en Roos besloten naar the Meatpacking District te gaan.
Well dat was een goede keus: de wijk is echt een verademening na het drukkere down en midtown. We bevonden ons op de grens tussen Meatpacking District en Greenwich Village. Het darmbordpatroon aan straten had plaats gemaakt voor een wirwar, er verschenen weer bomen aan de straatkant en de atmosfeer ademende 'hmm, hier zou ik kunnen wonen' uit.
The Meatpacking District dankt zijn naam aan de vele slachthuizen die er vroeger stonden, ze staan er nog steeds, maar zijn niet meer in gebruik, de meeste toch niet. De muur is aan een opwaardering bezig en dat levert taferelen op als volgt: een grote straat met op de hoek een bezninstation, aan de ene kant grote gebouwen waarin men nog steeds meat packt en aan de andere kant de winkels van Stella McCartney en Alexander McQueen. Binnen enkele jaren is dit zeker nog meer the place to be!
Dimi:
Na te veel m&m's dispencers en leren vesten met m&m's is het tijd voor het echte werk!
Er is een gigantische comicbookstore vlak bij Union square. The forbidden planet is gewoon volgepakt met comics,DVDs, popje van van alles en nog wat en... nerds.... Maar dan coole nerds....
We worden echt overweldigd. Je komt ogen te kort, ze hebben zo veel gerief dat ik totaal overweldigd en uiteindelijk met lege handen de zaak buiten kom...
Tijd voor rust en een andere comicbookstore! We zitten vlak bij de wijk NoHo en daar schijnt er een kleine te zijn met veel charme. Noho is een wijk die wat lijkt op Haight street in San Francisco. Muziekwinkels.. tattoo shops... you name it, it's there. En ze hebben dus ook een famous comic book store. Echt veel leuke dingen hebben ze niet, buiten wat speelgoed uit de jaren stillekes. We besluiten dan maar met een slice american pizza trekken we door een van de hipste wijken van de stad op weg naar Roos en de rest....
Roos:
Om 8.30 pm ontmoetten we elkaar terug op Union Square.
Merz en Joe -, die speciaal van Philly gekomen zijn om zaterdagavond in NY te spenderen, vervoegen ons. We gaan Sushi gaan eten, voor sommigen onder ons een 'regelmaat' voor anderen een eerste kennismaking.
Daarna gaat het richting East Village op zoek naar een bar. We belandden in Jimmy's (43nd E 7 str), een bar in the basement waar ze waarlijk een heuse Belgische bierkaart hebben! (Duvel, Corsendonk, 'Slaapmutke', Lindemans Framboise voor 14 dollar,...)
Natuurlijk laten we die duren Belgische bieren naast ons liggen en proeven American Ale. Bier zonder kraag, het ziet er toch niet uit, maar smaakt beter dan gedacht.
Dimi:
Roos, Jan, Dirk, Tom en Anke worden moe en willen terug naar de hostel. Ik en Elke blijven! Ik ben ook wel wat moe, maar veel belangrijker ook net 30 geworden! We blijven nog een pintje drinken in de bar tot de barman er genoeg van begint te krijgen. Na Jon Bon Jovi door de speakers te horen hadden we door dat hij dicht wou en dat het voor ons tijd was om een andere bar op te zoeken. Op goed geluk komen we enkele blokken verder uit bij "the continental" een op hetceerste gezicht een ruige rockbar die je zo uit de films zou halen. We gaan ervoor en algauw blijkt het ruige karakter van de bar al bij al wel mee te vallen. Een groepje mensen zit watertjes te drinken, een andere groep kijkt naar de film op een grote scherm.... en the muziek gaat van rock tot bob marley, the beastie boys en the beatles... De wc's daarentegen die vallen echt wel onder de categorie beter te vernietigen. Een paar pintjes volgen maar na een uurtje word het wat teveel voor Merz. De man valt zowaar in slaap waar hij staat dus word het hoog tijd om een taxi naar de hostel te nemen. Eerst nog wat danslessen voor Elke, Vijay en Chris op een New Yorks stoep... remember the eighties, remember Thriller... those black men leken echt wel weggelopen uit die clip! Ondanks hun goedbedoelde pogingen... moeten we echter toegeven white girls don't have rythmme!!! We nemen afscheid in stijl en rijden in een razend tempo door de stad op weg naar de hostel. Taxchauffeurs hebben blijkbaar overal een zware voet.... een geluk voor ons want we zijn doodop!
Dag drie Big Apple.
Na ons dagelijks ontbijt in de Metro Diner, met nog slappere koffie dan gisteren, nemen we de subway richting Empire State Building.
Missie: van boven op de top geraken.
Status: Failed
Er staat een veeeel te lange rij toeristen te wachten (blokje om en zo) en we besluiten gewoon Fifth Avenue af te wandelen en misschien 's avonds terug te keren in de hoop dat de rij geïnteresseerden geminderd zal zijn.
Omdat Fifth Avenue een drukke straat is en de interesses verschillen, spreken we om één uur af aan de hoek met Central Park.
Wij wandelen de straat af en vergissen ons eerst in het Rockefeller Center, we lopen een verkeerd gebouw binnen, maar stuiten wel op de officiële HBO shop (ofte gadget Heaven voor Elke and Roos).
Aangekomen bij het echte Rockefeller Center, besluiten we daar op te gaan. Het is niet zo hoog als de Empire, State Buildging, maar het zicht is er even goed en de wachttijd miniem.
So we didn't stand on top of the Empire, instead we stood on top of the Rock.
Het uitzicht is prachtig, de foto's zijn er om het te bewijzen.
Na genoten te hebben van het uitzicht is het tijd om weer een uur af te spreken.
Elke en ik (Roos) willen ons namelijk smijten in shopping on Fifth, maar de rest is daar niet echt voor te vinden.
Afspraak om 6u op Times Square dus.
Dat geeft ons drie uur de tijd om ons tussen de rich and famous te wanen. We nemen zelf een lunch in de Trump Tower!
Naast ongelooflijk veel klerenwinkels (alle bekenden zijn aanwezig) is er ook de Apple Store on Fifith.
Hebben wij daar onze ogen uitgekeken! On der de grond kan je alle nieuwste snufjes uitproberen. Lang Leve de I-Phone!
Dimi:
Wij gaan natuurlijk de applestore binnen Zoals hierboven reeds vermeld werd, is dat dingetje dus uit en daarmee moet ik toch even kunnen spelen. Het dingetje is zelfs nog leuker dan ik had gedacht. Zodra dat schatje uit is in Europa schaf ik het me direct aan!
Daarna is het op naar Times Square TKTS discount office voor ons want Jan wil graag een musical gaan bekijken vanavond. Discount is nooit echt discount in Manhattan, voor een off-broadway musical met 50% af betaal je nog snel 60 a 65$, en dan ben je nog niet zeker van een goede plaats. We besluiten ons geld aan andere dingen te hangen...... comics of zo...
Roos:
Op Times Square vinden we elkaar terug in de M&M's Store. (Really, wie komt er nu op het idee om een M&M's winkel te openen, badhanddoeken, tassen, T-Shirts met M&M's op, niet echt ons idee van fashionable)
Onze wegen splitsten opnieuw, Anke en Dirk wilden naar het Guggenheim, Jan, Dimi en Vijay naar the Forbidden Planet (een eindeloze comic store) en Tom, Elke en Roos besloten naar the Meatpacking District te gaan.
Well dat was een goede keus: de wijk is echt een verademening na het drukkere down en midtown. We bevonden ons op de grens tussen Meatpacking District en Greenwich Village. Het darmbordpatroon aan straten had plaats gemaakt voor een wirwar, er verschenen weer bomen aan de straatkant en de atmosfeer ademende 'hmm, hier zou ik kunnen wonen' uit.
The Meatpacking District dankt zijn naam aan de vele slachthuizen die er vroeger stonden, ze staan er nog steeds, maar zijn niet meer in gebruik, de meeste toch niet. De muur is aan een opwaardering bezig en dat levert taferelen op als volgt: een grote straat met op de hoek een bezninstation, aan de ene kant grote gebouwen waarin men nog steeds meat packt en aan de andere kant de winkels van Stella McCartney en Alexander McQueen. Binnen enkele jaren is dit zeker nog meer the place to be!
Dimi:
Na te veel m&m's dispencers en leren vesten met m&m's is het tijd voor het echte werk!
Er is een gigantische comicbookstore vlak bij Union square. The forbidden planet is gewoon volgepakt met comics,DVDs, popje van van alles en nog wat en... nerds.... Maar dan coole nerds....
We worden echt overweldigd. Je komt ogen te kort, ze hebben zo veel gerief dat ik totaal overweldigd en uiteindelijk met lege handen de zaak buiten kom...
Tijd voor rust en een andere comicbookstore! We zitten vlak bij de wijk NoHo en daar schijnt er een kleine te zijn met veel charme. Noho is een wijk die wat lijkt op Haight street in San Francisco. Muziekwinkels.. tattoo shops... you name it, it's there. En ze hebben dus ook een famous comic book store. Echt veel leuke dingen hebben ze niet, buiten wat speelgoed uit de jaren stillekes. We besluiten dan maar met een slice american pizza trekken we door een van de hipste wijken van de stad op weg naar Roos en de rest....
Roos:
Om 8.30 pm ontmoetten we elkaar terug op Union Square.
Merz en Joe -, die speciaal van Philly gekomen zijn om zaterdagavond in NY te spenderen, vervoegen ons. We gaan Sushi gaan eten, voor sommigen onder ons een 'regelmaat' voor anderen een eerste kennismaking.
Daarna gaat het richting East Village op zoek naar een bar. We belandden in Jimmy's (43nd E 7 str), een bar in the basement waar ze waarlijk een heuse Belgische bierkaart hebben! (Duvel, Corsendonk, 'Slaapmutke', Lindemans Framboise voor 14 dollar,...)
Natuurlijk laten we die duren Belgische bieren naast ons liggen en proeven American Ale. Bier zonder kraag, het ziet er toch niet uit, maar smaakt beter dan gedacht.
Dimi:
Roos, Jan, Dirk, Tom en Anke worden moe en willen terug naar de hostel. Ik en Elke blijven! Ik ben ook wel wat moe, maar veel belangrijker ook net 30 geworden! We blijven nog een pintje drinken in de bar tot de barman er genoeg van begint te krijgen. Na Jon Bon Jovi door de speakers te horen hadden we door dat hij dicht wou en dat het voor ons tijd was om een andere bar op te zoeken. Op goed geluk komen we enkele blokken verder uit bij "the continental" een op hetceerste gezicht een ruige rockbar die je zo uit de films zou halen. We gaan ervoor en algauw blijkt het ruige karakter van de bar al bij al wel mee te vallen. Een groepje mensen zit watertjes te drinken, een andere groep kijkt naar de film op een grote scherm.... en the muziek gaat van rock tot bob marley, the beastie boys en the beatles... De wc's daarentegen die vallen echt wel onder de categorie beter te vernietigen. Een paar pintjes volgen maar na een uurtje word het wat teveel voor Merz. De man valt zowaar in slaap waar hij staat dus word het hoog tijd om een taxi naar de hostel te nemen. Eerst nog wat danslessen voor Elke, Vijay en Chris op een New Yorks stoep... remember the eighties, remember Thriller... those black men leken echt wel weggelopen uit die clip! Ondanks hun goedbedoelde pogingen... moeten we echter toegeven white girls don't have rythmme!!! We nemen afscheid in stijl en rijden in een razend tempo door de stad op weg naar de hostel. Taxchauffeurs hebben blijkbaar overal een zware voet.... een geluk voor ons want we zijn doodop!
vrijdag 17 augustus 2007
Dag 2: The first morning in New York
Good morning, 6.30 am en we zijn al wakker! En fit en monter!
Er is meer bagagenieuws, de meeste zakken zouden al toegekomen zijn op JFK, hurray, nu nog tot hier geraken.
Eerste stap deze ochtend: naar de Duane Reed (Pharmacy store) om douchegel, tandpasta, deo for women want Dirk zijn deo ruikt wel goed, maar een vrouwelijk geurtje past toch beter bij het slaapkleedje van Elke en Roos waarin ze noodgedwongen over Broadway flaneren.
Daarna met de vier vroege vogels een all american breakfast in de Metro Diner op de hoek binnengewerkt, alwaar ze oneindig veel onze coffeemug komen bijvullen!
En nu zijn we klaar, met versgewassen haar, om onze eerste volle dag New York op en top te beleven!
Na het eten splitsen we op. Wij waren hier in januari ook al en hebben het toeristich gedeelte al achter de rug. Wij gaan vandaag iets anders doen. Coney Island leek ons wel leuk.... maar het belangrijkste eerst... kleren kopen! Nog steeds geen bagage, dus we moeten ergens heen voor een vers onderbroek en een t-shirtje op de kosten van de verzekering. Terwijl we ons overgeven aan onze shoppingvibes, krijgen we een telefoontje van Vijay. Hij is onderweg naar ons en zijn vriendin is erbij. Sefali is helemaal van Philadelphia naar hier gekomen om op te trekken met ons vandaag.
Het is toch altijd iets vreemds, in België is het de normaalste zaak dat je iemand een kus geeft de eerste keer je elkaar ontmoet, hier kijkt men altijd een beetje raar op... zo iets van "your european, you guys kiss right?. Anyway, quick stop at the starbucks and then we are off to coney island.
De trip daarheen is een stuk langer dan we voorzien hadden. Na 45 minuten op de metro komen we eindelijk aan bij de Brooklyn coastline.
Coney Island is een beetje het Blankenberge van New York, mooie kust, veel marginaal volk, rare attracties à la shoot te freak (you don't want to know!) en veel te veel slecht eten... en laat dat laatste nu een van de redenen zijn waarom we hier zijn.
Op Coney staat immers de eerste "Nathans". Een "wereldberoemd" hotdogkraam waar je de enige echte chilicheesedog kan krijgen. Elke en Sefali passen maar Vijay en ik besluiten all the way te gaan. Een paar minuten later zitten we op de Coney island boardwalk met elk een chilicheesedog en een pak frieten. Ik de chilifries, hij de chilicheesefries. Echt beschrijven hoe zo'n hotdog met gekrulde frieten eruit ziet, is moeilijk, het is meer een vettige ervaring. Frieten met een vettige vleessaus met chilibonen opgekapt en en sponzig broodje met vloeibare cheddar en dezelfde chilisaus opgekapt, zonder natuurlijk de vettige gesauteerde uien te vergeten. Ik ben achteraf blij dat ik het geprobeert heb, maar ben niet zeker of ik het opnieuw zou doen....
Na nog wat rondhangen gaan we terug richting manhattan waar we de anderen ontmoeten
.... de 'first time new yorker-ers'.
Roos wrote:
Onze ontdekkingstocht door Manhattan startte met een metrotrip naar de South Ferry, oftewel 'het toppeke van Manhattan'. In Battery Park wierpen we een blik op Lady Liberty en begonnen een voettocht langs Wall Street naar Grond Nul en St Paul's Chapel, een schrijn voor 9-11. Daarna over Brooklyn Bridge, met zicht op de Famous Skyline, naar ...inderdaad Brooklyn, Breukelen voor ons.
Terug in Manhattan bezoeken we Chinatown en Little Italy en gaan we op eveneens op zoek naar verse kleren. We zijn ondertussen in het trendy SoHo beland. Veeeel winkels, veeeel hippe kledij, maar niet geschikt voor the basic stuff die we zoeken.
Omdat shoppen met 5 veel wachten betekent, spreken we een uur later af op Union Square. Zo kan iedereen naar eigen normen en tijdsduur winkels binnen lopen.
Van Union Square gaat het naar het Guggenheim. Jammer genoeg sluit het museum om 7.45 pm en zijn we er maar om 7pm. Ach ja, dat houden we dan te goed voor morgen.
We hebben met Vijay zijn zus afgesproken, die in Brooklyn woont, om te gaan dineren.
Ze neemt ons mee naar 'Mama's Hot Food', een restaurantje waar je je eten kan samenstellen uit verschillende dishes (fried chicken, salmon, mashed potatoes, baked potatoes, tomatoes, beans, broccoli....). Daarna worden we verondersteld hen te volgen naar een... karaoke bar, voor de meesten onder ons een ware nachtmerrie.
Dimi en Jan hebben er toch wel het beste van zichzelf gegeven, enkel nog wat oefenen op de strofen van Last Christmas, guys!
Na een nachtelijke metrotrip onder Manhattan, kruipen we moe, maar voldaan ons bedje in.
Er is meer bagagenieuws, de meeste zakken zouden al toegekomen zijn op JFK, hurray, nu nog tot hier geraken.
Eerste stap deze ochtend: naar de Duane Reed (Pharmacy store) om douchegel, tandpasta, deo for women want Dirk zijn deo ruikt wel goed, maar een vrouwelijk geurtje past toch beter bij het slaapkleedje van Elke en Roos waarin ze noodgedwongen over Broadway flaneren.
Daarna met de vier vroege vogels een all american breakfast in de Metro Diner op de hoek binnengewerkt, alwaar ze oneindig veel onze coffeemug komen bijvullen!
En nu zijn we klaar, met versgewassen haar, om onze eerste volle dag New York op en top te beleven!
Na het eten splitsen we op. Wij waren hier in januari ook al en hebben het toeristich gedeelte al achter de rug. Wij gaan vandaag iets anders doen. Coney Island leek ons wel leuk.... maar het belangrijkste eerst... kleren kopen! Nog steeds geen bagage, dus we moeten ergens heen voor een vers onderbroek en een t-shirtje op de kosten van de verzekering. Terwijl we ons overgeven aan onze shoppingvibes, krijgen we een telefoontje van Vijay. Hij is onderweg naar ons en zijn vriendin is erbij. Sefali is helemaal van Philadelphia naar hier gekomen om op te trekken met ons vandaag.
Het is toch altijd iets vreemds, in België is het de normaalste zaak dat je iemand een kus geeft de eerste keer je elkaar ontmoet, hier kijkt men altijd een beetje raar op... zo iets van "your european, you guys kiss right?. Anyway, quick stop at the starbucks and then we are off to coney island.
De trip daarheen is een stuk langer dan we voorzien hadden. Na 45 minuten op de metro komen we eindelijk aan bij de Brooklyn coastline.
Coney Island is een beetje het Blankenberge van New York, mooie kust, veel marginaal volk, rare attracties à la shoot te freak (you don't want to know!) en veel te veel slecht eten... en laat dat laatste nu een van de redenen zijn waarom we hier zijn.
Op Coney staat immers de eerste "Nathans". Een "wereldberoemd" hotdogkraam waar je de enige echte chilicheesedog kan krijgen. Elke en Sefali passen maar Vijay en ik besluiten all the way te gaan. Een paar minuten later zitten we op de Coney island boardwalk met elk een chilicheesedog en een pak frieten. Ik de chilifries, hij de chilicheesefries. Echt beschrijven hoe zo'n hotdog met gekrulde frieten eruit ziet, is moeilijk, het is meer een vettige ervaring. Frieten met een vettige vleessaus met chilibonen opgekapt en en sponzig broodje met vloeibare cheddar en dezelfde chilisaus opgekapt, zonder natuurlijk de vettige gesauteerde uien te vergeten. Ik ben achteraf blij dat ik het geprobeert heb, maar ben niet zeker of ik het opnieuw zou doen....
Na nog wat rondhangen gaan we terug richting manhattan waar we de anderen ontmoeten
.... de 'first time new yorker-ers'.
Roos wrote:
Onze ontdekkingstocht door Manhattan startte met een metrotrip naar de South Ferry, oftewel 'het toppeke van Manhattan'. In Battery Park wierpen we een blik op Lady Liberty en begonnen een voettocht langs Wall Street naar Grond Nul en St Paul's Chapel, een schrijn voor 9-11. Daarna over Brooklyn Bridge, met zicht op de Famous Skyline, naar ...inderdaad Brooklyn, Breukelen voor ons.
Terug in Manhattan bezoeken we Chinatown en Little Italy en gaan we op eveneens op zoek naar verse kleren. We zijn ondertussen in het trendy SoHo beland. Veeeel winkels, veeeel hippe kledij, maar niet geschikt voor the basic stuff die we zoeken.
Omdat shoppen met 5 veel wachten betekent, spreken we een uur later af op Union Square. Zo kan iedereen naar eigen normen en tijdsduur winkels binnen lopen.
Van Union Square gaat het naar het Guggenheim. Jammer genoeg sluit het museum om 7.45 pm en zijn we er maar om 7pm. Ach ja, dat houden we dan te goed voor morgen.
We hebben met Vijay zijn zus afgesproken, die in Brooklyn woont, om te gaan dineren.
Ze neemt ons mee naar 'Mama's Hot Food', een restaurantje waar je je eten kan samenstellen uit verschillende dishes (fried chicken, salmon, mashed potatoes, baked potatoes, tomatoes, beans, broccoli....). Daarna worden we verondersteld hen te volgen naar een... karaoke bar, voor de meesten onder ons een ware nachtmerrie.
Dimi en Jan hebben er toch wel het beste van zichzelf gegeven, enkel nog wat oefenen op de strofen van Last Christmas, guys!
Na een nachtelijke metrotrip onder Manhattan, kruipen we moe, maar voldaan ons bedje in.
donderdag 16 augustus 2007
Dag 1: uitslapen in central park
Onze vlucht vertrok om 7u25 deze morgen... dus moesten we wel erg vroeg uit de veren. Om 3u30 vertrekken vanuit het huis, met weinig slaap, voelt een beetje als sterven. De vlucht verloopt niet erg gesmeerd, vertragingen van Brussel naar Londen, en nog eens een uur van London naar NewYork. Windows was gecrasht in London blijkbaar.... the blue screen of death doet ons de das om....
De uitkomst van dit alles is dat iedereen die ingechekt heeft in brussel nu op JFK staat zonder bagage. Maar we laten het niet aan ons hart komen, Vijay staat ons op te wachten en we kunnen niet wachten om de stad in te trekken. We splitsen op en nemen 2 taxi's richting upper west side. Algauw doemt de immense stad op. We kunnen onze emoties amper bedwingen. Maar hoe leuk we het ook vinden, de vaak slaat onverbiddelijk toe. Niemand heeft een oog dicht gedaan op de vlucht, en de massa's video's on demand hebben ons eerlijk gezegd ook wat uit onze slaap gehouden.
We zitten maar een paar blokken verwijderd van Central Park, dus even crashen daar lijkt een goede keuze. Al gauw blijkt hoe moe iedereen eigenlijk wel is. We vinden een leuke plek en iedereen valt haast direct in slaap.
Toch rapen we na enkele uren de moed tesamen om een tochtje te doen door het park. Conservatory Gardens word onze volgende hangplek. Een leuke fontein waar we even met onze voeten kunnen zitten, is alles wat we nodig hebben. Nu nog tandenborstels, douchegel, onderbroeken en T-shirt vinden en we kunnen er weer tegen. Dit wordt nog een leuke zoektocht want onze bagage zal volgens de laatste berichten maar dan 2 dagen zoek zijn....
's Avonds hebben we onze eerste diner-food binnengeschrokt, the hunger the hunger.
Nog een stapje in de big apple zetten zit er niet in, we zijn allemaal veel te moe.
Na nog wat rondgesurft en rondgebeld te hebben voor onze bagage, kruipen we zonder vooruitzichten onder de lakens.
Abonneren op:
Reacties (Atom)