maandag 24 september 2007
donderdag 30 augustus 2007
Dag 10: Personal highlight
Niet iedereen raakt op om 8 uur. Dus dat wordt ontbijt voor 3. De zon schijnt al fel. We nemen vlug wat slappe koffie, mierzoete koffiekoeken met Jellyvulling een engelse muffin en zetten ons op een van de terrasjes die ons camp motel rijk is. Na het ontbijt ga ik een pasje kopen voor het park. Bam, 20$ en onze familiewagen mag een weekje in Acadia rondtoeren. Iedereen heeft gedoucht, dus zijn we klaar om te gaan hiken. Elke beslist niet mee te gaan, haar aanhoudende rugproblemen laten het niet toe. Wijle weg naar Mt Caddilac. We gaan de berg op aan de noordkant. We zijn niet allen super sportief en via de noordkant wordt als Moderate omschreven. Algauw blijkt moderate voor rokers in een brandende zon als heel zwaar aan te voelen. Maar het zicht dat we er in ruil voor krijgen is onbeschrijfelijk! Halverwege nemen we tijd om de pichnick die we in het dorp hebben ingeslagen op de peuzelen. Sorry, maar deze keer hebben we op safe gespeeld en ons bij ciabatta's met boursin en babybel gehouden. We zouden hier willen blijven zitten, maar we moeten verder. De tocht naar de top is lang. Bijna aan de top staan 2 parkrangers met verrekijkers te horizon af te turen op zoek naar arends en andere gevederde vriendjes. Ik krijg ook een verrekijker in de hand, maar wegens de slechte wind blijkt er geen enkele arend in de lucht te zitten. De parkwachter stelt dan zelf maar voor om naar mensen te turen, altijd leuk verzekerd ze ons, en gelijk heeft ze. Alle paden eindigen immers op de top en met de verrekijker kan je andere hikers zien zweten om te top te bereiken. Na naar onze medestappers te hebben gegluurd is het terug onze beurt, op naar de top. Op de top blijkt een gigantische parking aangelegd te zijn waar zwaarlijvige amerikanen een megapicknick houden. Beetje een domper vind ik. Ook blijkt door het massatourisme de fauna en flora wat te zijn gesneuveld. Nu proberen ze te redden wat er te redden valt, maar mij lijkt het een moeilijke opdracht. Ze hebben immers het hele park in een circus veranderd. Highways doorkruisen het park, overal zijn parkings, picknick plaatsen, biketrails, horsetrails, landingplaatsen voor helicopters,en paard en koetspaden. Overal staan borden dat het toerisme de begroeiing op de berg is aan het aantasten. Jammer, maar tijd om terug te keren. Ik keer dezelfde weg terug, want ik ga Elke oppikken, de rest gaat de berg langs de andere kant naar beneden.
Elke opgepikt, zwemgerief in de wagen gestoken en op naar de zuidflank van mt cadillac. De rest heeft de trip naar beneden goed overleefd zie ik, hoog tijd om een plons te nemen in een meer lijkt ons. Hop auto in en rijden naar de andere kant van het eiland om een meer te vinden waar we kunnen zwemmen. 3 kwartier later komen we aan aan een enorm meer met een ministrand. Het water is vrieskoud, en niemand heeft nog echt veel zin om hier lang te zwemmen. We blijven dan maar wat hangen alvorens terug ons gerief bij mekaar te rapen en terug richting motel te rijden. Iedereen heeft enorme honger gekregen van al dat stappen en zwemmen, dus is het hoog tijd om een restaurant te gaan zoeken. Geen fastfood of verschrikkelijk restaurant deze keer, hoog tijd voor een leuke dinner, en die vinden we dan ook, denken we toch.... Plaats van onze dinnerstop is "Denny's". Denny's is net als de meeste fastfoodplekken een keten, maar dan van dinners. Hier kan je amper iets vinden dat niet in de frituur heeft gelegen, al ons eten is vettig of gefrituurd. Met een volle vettige maag gaan we de plek weer buiten, we hebben het stilaan gehad van vettige brol. Maar we zijn nog lang niet klaar met onze dag. Onderweg hebben we een adventure golf gezien. Pirate Cove..... ooohhh....
We doen het en gaan voor de challenge of blackbeard. Minigolven op zijn leukst in plastic piratenboten, watervallen en grotten. Jan blijkt onze winnaar te zijn.... maar of dat iets is om trots op te zijn weten we nog niet. Maar hij blijft voor ons wel the king of pirates Cove minigolf!
Morgen hebben we een grote autorit voor de boeg. Voor de avond willen we in Adirondac zijn, en daarvoor moeten we een volledige staat doorrijden. We rekenen op 8 uur auto......
maandag 27 augustus 2007
Dag 9: Upnorth we go
Vandaag geen dunkin donuts, maar ontbijt dat Elke en Tom gaan halen zijn in de supermarkt. Echt een verbetering is het niet echt maar ja ... een doos donuts van 2,99$ brood, bagels, kaas en fruitsap. Fruitsap is absoluut zonder pulp, de kaas is amerikaans en smaakloos. De bagels taai en gegratineerd met swiss-amerikaanse kaas. Maar we raken er stilaan aan gewoon en eten het goedje gewoon op in de auto om geen tijd te verliezen.
Vandaag moeten we eindigen in Acadia. We bekijken de kaart en besluiten de scenic route langs de kust te nemne ipv de snelweg. De snelweg neemt een beetje een omweg dus lijkt het beter recht naar boven te rijden via de kleine dorpen, en ziedaar onze vergissing.... Uiteindelijk doen we er via de route 1 eigenlijk 2 keer zo lang over als gepland. De route 1 rijdt gewoon door die dorpjes heen, de route 1 wordt dan tijdelijk "main street" en de snelheid wordt naar een zone 30 teruggebracht. Dorpjes als manchester en Belfast volgen elkaar in sneltempo op, wat ons reistempo serieus naar beneden haalt. Voordeel echter van langs de kust te rijden, is dat je er ook kan stoppen om te lunchen. We eten de resterende bagels en donuts op op een van de mooiste kiezelstranden die we gezien hebben. De mossels liggen hier gewoon voor het rapen, de krabben komen gewoon de zee uitgekropen.... zalig.
Om 15:30 komen we eindelijk op onze bestemming Ellsworth, Acadia. We hebben een soort bungalow gehuurd ten zuiden van het park. Dit motel/bungalow is het mooiste en het meest kitcherige die we in deze reis hebben aangedaan.
Na het uitpakken nemen we vlug wat flyers mee en merken dat we net te laat zijn om te gaan whale watchen. Geen walvissen dus, dus op voor the next best thing namelijk zeehonden en kreeften. We nemen een educatieve boot waar een porno versie van pippi langkous ons uitleg geeft over wat we te zien gaan krijgen terwijl kapitein Jef ons door de woeste baren leidt. We leren alles over het leven van de kreeft en hoe ze gevangen word. Het is een beetje triest om te horen dat het succes van de kreeft te maken heeft met de overbevissing. De enige vijand van de kreeft is immers de kabeljauw, en met bijna volledig leeggevist, heeft de kreeft natuurlijk goede tijden. Na de kreeft de zeehond. Tegen de tijd dat we zeehonden zien, draait mijn maag enkele keren om. Dit wordt erin of eruit. Ergens wil ik me neerploffen op de bank en bekomen, aan de andere kant zitten we hier midden een schitterende baai, waar op een oud vuurtoren eiland een dozijn zeehonden naar ons zitten te staren. Ik kies voor de zeehond, maar honger zal ik wel niet snel meer krijgen.
Ik ben blij terug aan wal te zijn. De rest heeft het avontuur iets beter verteerd en ze willen dan natuurlijk ook eten. We rijden doelloos wat rond tot ons oog valt op een klein restaurantje aan de kant van de weg. Op het eerste zicht hebben ze een beetje van alles steak, broodjes, vis. De helft neemt steak, iemand kipburger, roos en ik een roll (een zacht broodje met vulling) De mensen in het restaurant zijn zowat de meest sympathieke mensen die we ontmoet hebben, het eten van het slechtste wat de meeste al gegeten hebben. De steak blijkt erger dan vreselijk de zijn, de kipburger word na 2 happen wijselijk neergelegd. enkel ik en Roos hebben een van de lekkerste dingen die we in voorbije reis hebben binnengespeeld. Roos heeft een roll met kreeft, ik heb er eentje met krab en een tas krabsoep! Super gewoon. Wij voldaan, de rest met een slecht gevoel rijden we terug naar ons motel, waar we ondertussen pintjes hebben koud staan. Het wordt nog gezellig op ons terras, zo gezellig dat er bij het spelen van junglespeed (zenuwslopend gezelschapspel) een tafel sneuvelt als Elke in ik der beiden opspringen om toch maar te winnen....
Morgen doen we het park zelf. Wel vroeg opstaan, want het ontbijt is hier om 8 uur.
Vandaag moeten we eindigen in Acadia. We bekijken de kaart en besluiten de scenic route langs de kust te nemne ipv de snelweg. De snelweg neemt een beetje een omweg dus lijkt het beter recht naar boven te rijden via de kleine dorpen, en ziedaar onze vergissing.... Uiteindelijk doen we er via de route 1 eigenlijk 2 keer zo lang over als gepland. De route 1 rijdt gewoon door die dorpjes heen, de route 1 wordt dan tijdelijk "main street" en de snelheid wordt naar een zone 30 teruggebracht. Dorpjes als manchester en Belfast volgen elkaar in sneltempo op, wat ons reistempo serieus naar beneden haalt. Voordeel echter van langs de kust te rijden, is dat je er ook kan stoppen om te lunchen. We eten de resterende bagels en donuts op op een van de mooiste kiezelstranden die we gezien hebben. De mossels liggen hier gewoon voor het rapen, de krabben komen gewoon de zee uitgekropen.... zalig.
Om 15:30 komen we eindelijk op onze bestemming Ellsworth, Acadia. We hebben een soort bungalow gehuurd ten zuiden van het park. Dit motel/bungalow is het mooiste en het meest kitcherige die we in deze reis hebben aangedaan.
Na het uitpakken nemen we vlug wat flyers mee en merken dat we net te laat zijn om te gaan whale watchen. Geen walvissen dus, dus op voor the next best thing namelijk zeehonden en kreeften. We nemen een educatieve boot waar een porno versie van pippi langkous ons uitleg geeft over wat we te zien gaan krijgen terwijl kapitein Jef ons door de woeste baren leidt. We leren alles over het leven van de kreeft en hoe ze gevangen word. Het is een beetje triest om te horen dat het succes van de kreeft te maken heeft met de overbevissing. De enige vijand van de kreeft is immers de kabeljauw, en met bijna volledig leeggevist, heeft de kreeft natuurlijk goede tijden. Na de kreeft de zeehond. Tegen de tijd dat we zeehonden zien, draait mijn maag enkele keren om. Dit wordt erin of eruit. Ergens wil ik me neerploffen op de bank en bekomen, aan de andere kant zitten we hier midden een schitterende baai, waar op een oud vuurtoren eiland een dozijn zeehonden naar ons zitten te staren. Ik kies voor de zeehond, maar honger zal ik wel niet snel meer krijgen.
Ik ben blij terug aan wal te zijn. De rest heeft het avontuur iets beter verteerd en ze willen dan natuurlijk ook eten. We rijden doelloos wat rond tot ons oog valt op een klein restaurantje aan de kant van de weg. Op het eerste zicht hebben ze een beetje van alles steak, broodjes, vis. De helft neemt steak, iemand kipburger, roos en ik een roll (een zacht broodje met vulling) De mensen in het restaurant zijn zowat de meest sympathieke mensen die we ontmoet hebben, het eten van het slechtste wat de meeste al gegeten hebben. De steak blijkt erger dan vreselijk de zijn, de kipburger word na 2 happen wijselijk neergelegd. enkel ik en Roos hebben een van de lekkerste dingen die we in voorbije reis hebben binnengespeeld. Roos heeft een roll met kreeft, ik heb er eentje met krab en een tas krabsoep! Super gewoon. Wij voldaan, de rest met een slecht gevoel rijden we terug naar ons motel, waar we ondertussen pintjes hebben koud staan. Het wordt nog gezellig op ons terras, zo gezellig dat er bij het spelen van junglespeed (zenuwslopend gezelschapspel) een tafel sneuvelt als Elke in ik der beiden opspringen om toch maar te winnen....
Morgen doen we het park zelf. Wel vroeg opstaan, want het ontbijt is hier om 8 uur.
Dag 8: The Wicked Witches of the East
Het lijkt overbodig, maar het ontbijt bestaat uit bagels en donuts bij dunkin... wat a way to start your day. De slogan van de keten is niet voor niets "america runs on Dunkin".
De rit gaat vandaag naar Portland. tussenstoppen zijn gepland in Salem en Freeport.
eerste stop Salem! Salem is een klein dorp waar in de jaren 1700 ergens in 2 jaar tijd 160 heksen zijn opgehangen ofzo iets. Aangekomen in het dorp hebben we nog geen idee van wat een circus ons te wachten staat. Het informationcenter ligt vol met flyers van allerlei "attracties" die de stad rijk is. Er zijn een 5 tal musea, een witch trail, een herritage trail, een zeilschip, 2 spookhuizen, een koetsrit, ... Eigenlijk is er uit 1700 niets meer bewaard, maar nu 300 jaar later hebben ze plots het hele dorp in een circus veranderd. Er zijn wel 100 winkeltjes die allerlei heksenspullen verkopen, heksenbugers, harry potter stuff, duivenbloed voor degenen die poëzie in bloed willen neerkribbelen, frankensteinijsjes.... We worden er stapelgek van. We willen weg, t probleem is dat we ons hebben opgesplitst. Dirk, Jan en mezelf moeten nog een halfuur wachten met een in traditioneel geklede pipo naast ons terwijl de rest van het gezelschap het slachtoffer is geworden van een van de vele musea's... geschiedenis, wassen poppen meer moet er niet gezegd worden!
Hier moeten we weg. Het wordt terug enkele uren auto zitten. Tegen de avond komen we aan in Portland. In de stad zelf is niet bijster veel te doen, het is voor ons eerder een tussenstop naar het noorden. Maar we kunnen wel gaan shoppen . We zijn nu immers in de staat Maine, en Maine staat bekend om zijn vele outletstores. Net buiten Portland ligt één van de grootste, namelijk Freeport. Freeport is niet zozeer een shopping center maar eerder een outletdorp. Het soort shops ligt me niet echt, eerder wat yuppie merken lijkt me voor de Ralph Lauren fans the place to go btw, dus ik ga iets anders doen in het dorp samen met Tom. De stad schijnt een mooie haven te hebben waar je ook lekkere kreeften kan krijgen. Het kleine haventje is inderdaad erg mooi. Het is een gaan en komen van vissers en kreeftenmannen. Op de dijk staat ook een houten barrak waar je kreeften kan krijgen. Dat lijkt me een ideale dinnerplek voor vanavond. Wij lopen nog wat rond langs de kusten alvorens de shoppers op te pikken. Wat ons wel direct opvalt is dat de volledige kust hier is ingenomen door enorme huizen. Alle grond is hier privé. je moet uren rijden vooraleer je ergens ongerept ergens aan de kust kan zitten.
Tijd om de shoppers op te halen. Zoals ik vermoedde, heeft bijna niemand iets gevonden, maar wat ze gevonden hebben was wel erg goedkoop..... Tijd om naar ons kreeftebarrak te rijden. Je kiest hier welke grootte kreeft je wilt en je betaalt dat dan per pond. Je krijgt een nummer en gaat vervolgens op het terras zitten of binnen. Na 15 minuten, roepen ze je nummer af en kan je je gestoomde kreeft afhalen bij dezelfde madam. Kreeft eten ze hier met een potje gesmolten boter, maïs en frieten. Een verrassend lekere combinatie!
We zijn moe en hebben nood aan slaap. Morgen wordt het terug een stukje rijden, maar komen we eindelijk aan in Acadia National Park!
De rit gaat vandaag naar Portland. tussenstoppen zijn gepland in Salem en Freeport.
eerste stop Salem! Salem is een klein dorp waar in de jaren 1700 ergens in 2 jaar tijd 160 heksen zijn opgehangen ofzo iets. Aangekomen in het dorp hebben we nog geen idee van wat een circus ons te wachten staat. Het informationcenter ligt vol met flyers van allerlei "attracties" die de stad rijk is. Er zijn een 5 tal musea, een witch trail, een herritage trail, een zeilschip, 2 spookhuizen, een koetsrit, ... Eigenlijk is er uit 1700 niets meer bewaard, maar nu 300 jaar later hebben ze plots het hele dorp in een circus veranderd. Er zijn wel 100 winkeltjes die allerlei heksenspullen verkopen, heksenbugers, harry potter stuff, duivenbloed voor degenen die poëzie in bloed willen neerkribbelen, frankensteinijsjes.... We worden er stapelgek van. We willen weg, t probleem is dat we ons hebben opgesplitst. Dirk, Jan en mezelf moeten nog een halfuur wachten met een in traditioneel geklede pipo naast ons terwijl de rest van het gezelschap het slachtoffer is geworden van een van de vele musea's... geschiedenis, wassen poppen meer moet er niet gezegd worden!
Hier moeten we weg. Het wordt terug enkele uren auto zitten. Tegen de avond komen we aan in Portland. In de stad zelf is niet bijster veel te doen, het is voor ons eerder een tussenstop naar het noorden. Maar we kunnen wel gaan shoppen . We zijn nu immers in de staat Maine, en Maine staat bekend om zijn vele outletstores. Net buiten Portland ligt één van de grootste, namelijk Freeport. Freeport is niet zozeer een shopping center maar eerder een outletdorp. Het soort shops ligt me niet echt, eerder wat yuppie merken lijkt me voor de Ralph Lauren fans the place to go btw, dus ik ga iets anders doen in het dorp samen met Tom. De stad schijnt een mooie haven te hebben waar je ook lekkere kreeften kan krijgen. Het kleine haventje is inderdaad erg mooi. Het is een gaan en komen van vissers en kreeftenmannen. Op de dijk staat ook een houten barrak waar je kreeften kan krijgen. Dat lijkt me een ideale dinnerplek voor vanavond. Wij lopen nog wat rond langs de kusten alvorens de shoppers op te pikken. Wat ons wel direct opvalt is dat de volledige kust hier is ingenomen door enorme huizen. Alle grond is hier privé. je moet uren rijden vooraleer je ergens ongerept ergens aan de kust kan zitten.
Tijd om de shoppers op te halen. Zoals ik vermoedde, heeft bijna niemand iets gevonden, maar wat ze gevonden hebben was wel erg goedkoop..... Tijd om naar ons kreeftebarrak te rijden. Je kiest hier welke grootte kreeft je wilt en je betaalt dat dan per pond. Je krijgt een nummer en gaat vervolgens op het terras zitten of binnen. Na 15 minuten, roepen ze je nummer af en kan je je gestoomde kreeft afhalen bij dezelfde madam. Kreeft eten ze hier met een potje gesmolten boter, maïs en frieten. Een verrassend lekere combinatie!
We zijn moe en hebben nood aan slaap. Morgen wordt het terug een stukje rijden, maar komen we eindelijk aan in Acadia National Park!
Dag 7: Beantown, USA
Boston:
We zijn vroeg wakker, tijd voor ontbijt. We zitten op de highway dus dat wordt rijden om ontbijt te halen. En met rijden bedoelen we 20 km rijden voor donuts, koffie en bagels. Ik zie mezelf niet elke dag naar Deinze rijden heen en terug voor een koffie, maar hier is dat redelijk normaal blijkbaar.
Na ontbijt is het tijd om te vertrekken richting Boston. We krijgen een plannetje van de motelklerk om ons naar het dichtste metro te brengen... een plannetje dat helemaal geen steek houdt of ligt het aan onze kaartlezen-capaciteiten. Na een uur verkeerd rijden zitten we goed op weg naar boston centrum. Niet echt het plan want Boston blijkt gekkenwerk te zijn om door te rijden en een totale afrader voor onervaren chauffeurs (cfr. alle boekjes en Amerikanen die we al gesproken hebben! Hoogstwaarschijnlijk komt dit omdat een Amerikaan er niet in slaagt een stad te begrijpen die niet in roostervorm is aangelegd!). We hebben echter geluk, er is een public parking net voor we het centrum binnenrijden... Een gigantisch mooie brug leidt ons recht downtown binnen... Boston is helemaal niet zo groot, het is zowat de 18ste stad van de States en alles kan te voet worden afgelegd. Het plan is om de freedom trail te doen. De trail is een rode lijn geschilderd op de grond die je langs alle plekken leidt die belangrijk waren voor de onafhankelijkheidsstrijd van het land, remember the Boston Tea Party... highschoolmaterial jongens! Algauw wordt er serieus afgeweken van de lijn. De bar uit Cheers is nu eenmaal belangrijker voor ons dan het kerkhof waar de ondertekenaars van de declaration of independence liggen begraven. Boston is trouwens echt de max. Geen grid meer, oude gebouwen, vriendelijke mensen, gezellig. De stad voelt erg europees aan. dat gevoel wordt nog versterkt eens we little Italy bereiken. Scheel van de honger lopen we een lokaal winkeltje binnen en worden verwend door het beste wat Italië te bieden heeft, mozzarella, prosciutto, verse baslicum..... zalig.... Wat begon als een kleine sandwich om de honger te stillen eindigt in een reuze broodje dat om en bij de kilo weegt. Het is 4 uur en we zullen na dit broodje wel geen honger hebben tot een uur of 8 denken we. We splitsen op. Een deel gaat nog wat shoppen, Dirk en ik gaan verder de stad verkennen. We beginnen met Beacon hill... een van de oudste wijken van de stad. De gelijkenis met London is treffend! Vandaar gaat het naar de stadsrand, waar een klassiek concert plaatsvindt aan de rand van de rivier. Mensen picknicken in het park voor een groot filharmonisch concert terwijl de baai vol ligt met zeilboten die komen en gaan. Ik mag dan geen fan zijn van klassiek, dit is echt de max!
We ontmoeten de shoppers om samen te gaan eten. We kunnen geen betere plek vinden dan de north-east waar alle Europese restaurants zijn. Voor het eerst in deze reis zitten we in een echt restaurant, een tafel met een echt tafelkleed is alweer meer dan een week geleden. Het eten smaakt heerlijk, voor het eerst hebben we niet het gevoel dat we direct weg moeten en wordt eten wordt ook niet na 2 minuten (recht uit de microwave) op tafel gekwakt. Hier vragen ze trouwens ook niet of we genoeg hebben, maar of het gesmaakt heeft. Een lekkere maaltijd en 2 flessen Francis Ford Coppola wijn later staan we weer buiten. Het is iets voor 10, maar we hebben geen zin om al naar de motel te rijden. Waarom geen filmpje meepikken denken we zo. Metro op en snel naar het centrum van de stad. We besluiten "the Bourne ultimatum" bekijken en gaan voor the ultimate cinema experience dus daar horen popcorn en frisdrank bij. Ik zeg Jan dat hij me maar moet verrassen..... en een verrassing is wat ik heb gekregen. Jan komt terug met een smurfenblauw ijsdrankje dat van fanta zou moeten zijn en naar bosbessen zou moeten smaken. Het goedje smaakt echter vreselijk en lijkt in de verste verte niet op fanta noch op bosbessensap, het is een regelrechte aanval op je immuunsysteem denk ik. Iedereen kan er juist 2 slokken van drinken zonder te kotsen. Ook Jan's popcorn is niet was het zou moeten zijn. Zoute popcorn rijkelijk overgoten met chemische vloeibare boter..... vreselijk. Gelukkig maakt de film veel goed. Doodop gaan we allen terug richting motel 6. Morgen gaan we verder noordelijk richting Acadia National Park!
We zijn vroeg wakker, tijd voor ontbijt. We zitten op de highway dus dat wordt rijden om ontbijt te halen. En met rijden bedoelen we 20 km rijden voor donuts, koffie en bagels. Ik zie mezelf niet elke dag naar Deinze rijden heen en terug voor een koffie, maar hier is dat redelijk normaal blijkbaar.
Na ontbijt is het tijd om te vertrekken richting Boston. We krijgen een plannetje van de motelklerk om ons naar het dichtste metro te brengen... een plannetje dat helemaal geen steek houdt of ligt het aan onze kaartlezen-capaciteiten. Na een uur verkeerd rijden zitten we goed op weg naar boston centrum. Niet echt het plan want Boston blijkt gekkenwerk te zijn om door te rijden en een totale afrader voor onervaren chauffeurs (cfr. alle boekjes en Amerikanen die we al gesproken hebben! Hoogstwaarschijnlijk komt dit omdat een Amerikaan er niet in slaagt een stad te begrijpen die niet in roostervorm is aangelegd!). We hebben echter geluk, er is een public parking net voor we het centrum binnenrijden... Een gigantisch mooie brug leidt ons recht downtown binnen... Boston is helemaal niet zo groot, het is zowat de 18ste stad van de States en alles kan te voet worden afgelegd. Het plan is om de freedom trail te doen. De trail is een rode lijn geschilderd op de grond die je langs alle plekken leidt die belangrijk waren voor de onafhankelijkheidsstrijd van het land, remember the Boston Tea Party... highschoolmaterial jongens! Algauw wordt er serieus afgeweken van de lijn. De bar uit Cheers is nu eenmaal belangrijker voor ons dan het kerkhof waar de ondertekenaars van de declaration of independence liggen begraven. Boston is trouwens echt de max. Geen grid meer, oude gebouwen, vriendelijke mensen, gezellig. De stad voelt erg europees aan. dat gevoel wordt nog versterkt eens we little Italy bereiken. Scheel van de honger lopen we een lokaal winkeltje binnen en worden verwend door het beste wat Italië te bieden heeft, mozzarella, prosciutto, verse baslicum..... zalig.... Wat begon als een kleine sandwich om de honger te stillen eindigt in een reuze broodje dat om en bij de kilo weegt. Het is 4 uur en we zullen na dit broodje wel geen honger hebben tot een uur of 8 denken we. We splitsen op. Een deel gaat nog wat shoppen, Dirk en ik gaan verder de stad verkennen. We beginnen met Beacon hill... een van de oudste wijken van de stad. De gelijkenis met London is treffend! Vandaar gaat het naar de stadsrand, waar een klassiek concert plaatsvindt aan de rand van de rivier. Mensen picknicken in het park voor een groot filharmonisch concert terwijl de baai vol ligt met zeilboten die komen en gaan. Ik mag dan geen fan zijn van klassiek, dit is echt de max!
We ontmoeten de shoppers om samen te gaan eten. We kunnen geen betere plek vinden dan de north-east waar alle Europese restaurants zijn. Voor het eerst in deze reis zitten we in een echt restaurant, een tafel met een echt tafelkleed is alweer meer dan een week geleden. Het eten smaakt heerlijk, voor het eerst hebben we niet het gevoel dat we direct weg moeten en wordt eten wordt ook niet na 2 minuten (recht uit de microwave) op tafel gekwakt. Hier vragen ze trouwens ook niet of we genoeg hebben, maar of het gesmaakt heeft. Een lekkere maaltijd en 2 flessen Francis Ford Coppola wijn later staan we weer buiten. Het is iets voor 10, maar we hebben geen zin om al naar de motel te rijden. Waarom geen filmpje meepikken denken we zo. Metro op en snel naar het centrum van de stad. We besluiten "the Bourne ultimatum" bekijken en gaan voor the ultimate cinema experience dus daar horen popcorn en frisdrank bij. Ik zeg Jan dat hij me maar moet verrassen..... en een verrassing is wat ik heb gekregen. Jan komt terug met een smurfenblauw ijsdrankje dat van fanta zou moeten zijn en naar bosbessen zou moeten smaken. Het goedje smaakt echter vreselijk en lijkt in de verste verte niet op fanta noch op bosbessensap, het is een regelrechte aanval op je immuunsysteem denk ik. Iedereen kan er juist 2 slokken van drinken zonder te kotsen. Ook Jan's popcorn is niet was het zou moeten zijn. Zoute popcorn rijkelijk overgoten met chemische vloeibare boter..... vreselijk. Gelukkig maakt de film veel goed. Doodop gaan we allen terug richting motel 6. Morgen gaan we verder noordelijk richting Acadia National Park!
Dag 6: Kaap Kabeljauw
Hop en we zijn weer wakker! Ontbijt hebben we al. De ontbijtgranen zien er wel erg chemisch uit, maar blijken minder suiker en meer vitaminen te bevatten dan de gezonde cornflakes in belgië. Beetje vreemd, maar kom.... Met een volle maag stappen we terug in onze familiewagen en rijden verder, richting Cape Cod.
Cape Cod is een serieus stukje rijden. Als je enkele uren op de highway zit, heb je echt tijd om eens rond te kijken... meer of 50% van de auto's zijn hier pickup-trucks, SUV's en stationwagens, waar er meestal maar 1 a 2 personen in blijken te zitten. Meest treffend voorbeeld: de rondtrekkende amerikaan met zijn RV (grote mobielhome) in de kleuren van de amerikaanse vlag met hun eigen wagen nog eens achter die RV gebonden. Twee uur later zitten we halfweg Cape Cod. Tijd om iets te gaan eten. We rijden richting kust en zoeken op goed geluk een tent waar ze wat te eten hebben. Place of the crime wordt de beachcomber, een surfer dice bar bij de kustlijn. Het menu ziet er goed uit, al is staat voor de helft van de gerechten het godgevreesde "deep fried". Fried it is, gefrituurde oester, gefrituurde kabeljauw, gefrituurde sintjacobschelpen en gefrituurde inktvisjes, vergezeld van frieten natuurlijk.... en 1 blad sla. Enkel Elke's fish taco's bleken een iets gezondere keuze te zijn en de oesters als voorgerechtje...
Om de kilo's er af te lopen, besluiten we een strandwandeling te maken, enkel een stijle duin scheidt ons van de wilde zee. We lopen naar beneden en worden meteen getroffen door de onvoorspelbaarheid van de golven. Ons broek is al tot boven de knieën doorweekt en we zijn hier nog maar 5 minuten. Enige animo ontstaat wel als Jan, Dirk en ik plots besluiten om de stijle duinen op de gaan rennen. Noem het competitiedrang, maar niemand wil toegeven dat we halverwege de duin buiten adem zijn. Toch zetten we door tot we helemaal bovenaan zijn. Het zicht over de baai is adembenemend! En t leuke van helemaal bovenop een enorme duin te staan, is dat je er weer kan aflopen. Boys will be boys i guess...
Back to the car en op naar de volgende stop. We rijden naar het uiterste topje van de Cape, nml Provincetown. Provincetown heeft ook een strand waar je volgens de Rough Guide walvissen kan spotten. De enige walvissen die wij echter te zien krijgen zijn amerikaans en van de menselijke soort.... verder wel een mooi strand. Dirk krijgt wel een uitbrander van een vrouw op het strand.Ze vindt namelijk dat het niet kan dat hij staat te roken terwijl kinderen dat kunnen zien, ze wil haar kinderen beter opvoeden. Dat belooft......
Volgende stop, centrum provincetown..... De regenboogvlaggen zijn niet meer te tellen. We zijn aanbeland in de homo hoofdstad van Massachussets. Van erotische winkeltjes, tot veel te veel kappers en designerkleren. Elke en Roos zijn in hun nopjes want het zijn hier op de koop toe nog eens solden ook. Wij houden het op vanillefrappachino's en de liquor store waar we wat bier inslaan voor de volgende dagen. Elke heeft van alles gevonden, dus hoog tijd om weer verder te rijden en haar koopwoede te bedwingen. We moeten immers nog helemaal naar Boston rijden en de avond begint stillaan te vallen. Na enkele uren zien we één van de mooiste skylines die we ooit gezien hebben aangezien de snelweg de stad dwars doormidden snijdt. Daarenboven ziet Boston er op het eerste gezicht niet groot uit, wat ons eigenlijk wel zint. Het motel ligt wel een stuk verder boven de stad dan we hadden gedacht. 40 min rijden ongeveer tot in de middle of nowhere. Om tien uur dertig moeten we dus nog op zoek naar avondeten, en hamburgketens zijn een absolute no go. We belanden in een Italiaans restaurant aan de kant van route 1. Het restaurant blijkt net een halfuur gesloten te zijn, maar niet getreurd, 't café naast de restaurant blijkt gewoon hetzelfde eten te serveren zodra het restaurant dicht gaat. Binnengekomen wordt ons al direct gevraagd wat we willen om te drinken en te eten, nog voor we ons deftig hebben kunnen neerzetten. Gelukkig heb ik net een billboard bezien van een lokaal boston's bier "Samual Adams" wat ik dan maar vlug bestel op goed geluk. Het blijkt heel goed mee te vallen. Maar ipv 6 glazen bier komt ze langs met 6 glazen, en 2 "pitchers (grote plastic kan)" vol bier zonder schuim. Dit biertje blijkt echter zeer goed mee te vallen, het eten is echter weer van een bedenkelijke amerikaanse kwaliteit. Hopelijk vinden we morgen iets deftigers om te eten in Boston zelf.
Cape Cod is een serieus stukje rijden. Als je enkele uren op de highway zit, heb je echt tijd om eens rond te kijken... meer of 50% van de auto's zijn hier pickup-trucks, SUV's en stationwagens, waar er meestal maar 1 a 2 personen in blijken te zitten. Meest treffend voorbeeld: de rondtrekkende amerikaan met zijn RV (grote mobielhome) in de kleuren van de amerikaanse vlag met hun eigen wagen nog eens achter die RV gebonden. Twee uur later zitten we halfweg Cape Cod. Tijd om iets te gaan eten. We rijden richting kust en zoeken op goed geluk een tent waar ze wat te eten hebben. Place of the crime wordt de beachcomber, een surfer dice bar bij de kustlijn. Het menu ziet er goed uit, al is staat voor de helft van de gerechten het godgevreesde "deep fried". Fried it is, gefrituurde oester, gefrituurde kabeljauw, gefrituurde sintjacobschelpen en gefrituurde inktvisjes, vergezeld van frieten natuurlijk.... en 1 blad sla. Enkel Elke's fish taco's bleken een iets gezondere keuze te zijn en de oesters als voorgerechtje...
Om de kilo's er af te lopen, besluiten we een strandwandeling te maken, enkel een stijle duin scheidt ons van de wilde zee. We lopen naar beneden en worden meteen getroffen door de onvoorspelbaarheid van de golven. Ons broek is al tot boven de knieën doorweekt en we zijn hier nog maar 5 minuten. Enige animo ontstaat wel als Jan, Dirk en ik plots besluiten om de stijle duinen op de gaan rennen. Noem het competitiedrang, maar niemand wil toegeven dat we halverwege de duin buiten adem zijn. Toch zetten we door tot we helemaal bovenaan zijn. Het zicht over de baai is adembenemend! En t leuke van helemaal bovenop een enorme duin te staan, is dat je er weer kan aflopen. Boys will be boys i guess...
Back to the car en op naar de volgende stop. We rijden naar het uiterste topje van de Cape, nml Provincetown. Provincetown heeft ook een strand waar je volgens de Rough Guide walvissen kan spotten. De enige walvissen die wij echter te zien krijgen zijn amerikaans en van de menselijke soort.... verder wel een mooi strand. Dirk krijgt wel een uitbrander van een vrouw op het strand.Ze vindt namelijk dat het niet kan dat hij staat te roken terwijl kinderen dat kunnen zien, ze wil haar kinderen beter opvoeden. Dat belooft......
Volgende stop, centrum provincetown..... De regenboogvlaggen zijn niet meer te tellen. We zijn aanbeland in de homo hoofdstad van Massachussets. Van erotische winkeltjes, tot veel te veel kappers en designerkleren. Elke en Roos zijn in hun nopjes want het zijn hier op de koop toe nog eens solden ook. Wij houden het op vanillefrappachino's en de liquor store waar we wat bier inslaan voor de volgende dagen. Elke heeft van alles gevonden, dus hoog tijd om weer verder te rijden en haar koopwoede te bedwingen. We moeten immers nog helemaal naar Boston rijden en de avond begint stillaan te vallen. Na enkele uren zien we één van de mooiste skylines die we ooit gezien hebben aangezien de snelweg de stad dwars doormidden snijdt. Daarenboven ziet Boston er op het eerste gezicht niet groot uit, wat ons eigenlijk wel zint. Het motel ligt wel een stuk verder boven de stad dan we hadden gedacht. 40 min rijden ongeveer tot in de middle of nowhere. Om tien uur dertig moeten we dus nog op zoek naar avondeten, en hamburgketens zijn een absolute no go. We belanden in een Italiaans restaurant aan de kant van route 1. Het restaurant blijkt net een halfuur gesloten te zijn, maar niet getreurd, 't café naast de restaurant blijkt gewoon hetzelfde eten te serveren zodra het restaurant dicht gaat. Binnengekomen wordt ons al direct gevraagd wat we willen om te drinken en te eten, nog voor we ons deftig hebben kunnen neerzetten. Gelukkig heb ik net een billboard bezien van een lokaal boston's bier "Samual Adams" wat ik dan maar vlug bestel op goed geluk. Het blijkt heel goed mee te vallen. Maar ipv 6 glazen bier komt ze langs met 6 glazen, en 2 "pitchers (grote plastic kan)" vol bier zonder schuim. Dit biertje blijkt echter zeer goed mee te vallen, het eten is echter weer van een bedenkelijke amerikaanse kwaliteit. Hopelijk vinden we morgen iets deftigers om te eten in Boston zelf.
Abonneren op:
Reacties (Atom)